Part 15 of 20 · 1 minఖాళీ రోడ్డు

బడి అయ్యాక పొలిమేరకి వెళ్ళాడు.

వెళ్ళాలని నిర్ణయించుకోలేదు. నాలుగింటికి భుజాన సంచీతో గేటు దాటి, కుడివైపు కాకుండా ఎడమవైపు తిరిగాడు. గుడి సందు, ఇటుక బట్టీ, తాటిచెట్లు దాటాడు. తారు అయిపోయే చోటికి, జనం నిలబడిన చోటికి చేరేదాకా నడిచాడు.

అక్కడ ఏమీ లేదు. ఉండదు కూడా. ఆరు రోజుల ఎండ, ఒక వాన రోడ్డు మీది పసుపుని తీసేశాయి. ముళ్ళగట్టు ముళ్ళగట్టుగానే ఉంది. దాన్లో ఒక ప్లాస్టిక్ కవరు చిక్కుకుంది. దుమ్ములో కొన్ని నల్లటి మరకలు — అవి ఏవైనా కావచ్చు, బహుశా లారీ నుంచి కారిన ఆయిల్.

తన సొంత ఊరి అంచున, రోడ్డు మధ్యలో నిలబడి రమేష్ ఆమెతో తేల్చుకున్నాడు.

మౌనంగానే చేశాడు — ఎందుకంటే వాడికి పదకొండేళ్ళు, పిచ్చి లేదు, పైగా అవతలి పొలంలో మనుషులున్నారు. కానీ సరిగ్గానే చేశాడు.

నువ్వు నాకు తప్పు వస్తువు ఇచ్చావు.

అది మొదటి భాగం. వాడికి కోపంగా ఉంది. అది వాడిలోంచి ఒక్కసారిగా వచ్చింది. వాటిని నా దగ్గరికి రానివ్వద్దని అడిగాను. అవి వస్తుంటే చూసే నాలుగు నిమిషాలు ఇచ్చావు. నూనె గురించి చెప్పావు, నేను నూనెని ఆపలేకపోయాను. ఏడుపు గురించి చెప్పావు, ఏడుపుని ఆపలేకపోయాను. ఆమె కొడుతుందని చెప్పావు, నేను చేయగలిగింది ఏమీ లేదు — ఎందుకంటే అది నిన్నటి కోసం. నిన్న అయిపోయింది. నిన్న ‘ఈ రోజు’గా ఉన్నప్పుడు నువ్వు దాని గురించి ఒక్కసారి కూడా చెప్పలేదు.

పిడికిళ్ళు బిగించి నిలబడ్డాడు.

ఎందుకో చెప్పు. అంతే. ఏమిటో కాదు. ఎందుకో. కారణం నాలుగు నిమిషాల ముందు చెప్పు. ఇంక నిన్ను జీవితంలో ఏమీ అడగను.

రోడ్డు రోడ్డుగానే ఉంది. వెనక ఎక్కడో నెల్లూరు రోడ్డు మీద ఒక బస్సు వెళ్ళింది, ఆగలేదు.

వాచీ తీశాడు.

అది చేతిలో ఉంది. చెయ్యి వెనక్కి ఎత్తాడు. పొదలు అక్కడే ఉన్నాయి. ఒకటిన్నర సెకను పని. చెయ్యి పైకెత్తి, కళ్ళు మండుతుండగా చాలాసేపు అలాగే నిలబడ్డాడు.

దీన్ని వదలకు.

వాచీ నుంచి కాదు. రెండు రాత్రుల క్రితం చీకట్లోంచి, తనని తినకూడదని నిర్ణయించుకున్న ఒక గొంతులోంచి. అప్పుడు ఎంత స్పష్టంగా వినిపించిందో ఇప్పుడూ అంతే స్పష్టంగా వినిపించింది. చెయ్యి కిందికి దిగింది. పిడికిట్లో చౌక వాచీతో రోడ్డు మీద నిలబడి కాసేపు ఏడ్చాడు — ఎనిమిదేళ్ళ తర్వాత ఏడవడం అదే. తర్వాత చేతి గుడ్డతో ముఖం తుడుచుకుని దాన్ని మళ్ళీ వేసుకున్నాడు.

తర్వాత, సరిగ్గా ఆ చోటే నిలబడి, కోల్పోవడానికి ఇంకేమీ లేక, నిజమైన మాట అన్నాడు.

అది జరగకుండా ఎలా చేయాలో నాకు తెలియదు.

తనలో తానే ఆ మాట విన్నప్పుడు, అది ఆమె మీద ఫిర్యాదు కాదని వాడికి అనిపించింది.

నెమ్మదిగా ఇంటికి నడిచాడు. నేత వీధిలో ఏడెనిమిది మగ్గాలు నడుస్తున్నాయి. నది దగ్గర ఆగినట్టు ఆ వీధి మొదట్లో ఆగాడు.

ఆరు గజాలకి పదకొండు రోజులు. ఒక చీరకి ఎనిమిది వేల విసుర్లు. మొదట్లో నెమ్మదిగా చేశావని చివర్లో వేగంగా చేయలేవు.

గుంతలో కాళ్ళు పెట్టి నాన్న ఆ మాట చెప్పాడు. రమేష్ దాన్ని ఏమాత్రం వినలేదు. నాలుగు రోజులుగా అది వాడి తలలో వాడి కోసమే ఎదురుచూస్తూ కూర్చుంది.