Part 1 of 12 · 1 minగజాసురుడి కోరిక

ఒక్క నిమిషం కళ్ళు మూసుకోండి. నడిచే ఒక కొండను ఊహించుకోండి.

దాని కాళ్ళు ఊరి చెరువులంత వెడల్పు. దాని చెవులు పెద్ద పడవ తెరచాపల్లా ఊగుతాయి. దానికి పొడవాటి బూడిద రంగు తొండం ఉంది. మనం గడ్డి పరక తెంపినంత తేలికగా అది మర్రిచెట్టును పెకిలించేస్తుంది. చీకట్లో మెరిసే రెండు తెల్లని దంతాలు. అది కాలు తొక్కితే నదులు ఒడ్డు దాటి ఎగిరిపడతాయి. అది ఘీంకరిస్తే ఏడు అడవుల్లోని పక్షులన్నీ ఒక్కసారిగా ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోతాయి.

అతనే గజాసురుడు. ఏనుగు తల ఉన్న అసురుడు. చాలా చాలా కాలం క్రితం, దేవతలు ఇంకా అడవుల్లో తిరుగుతున్న రోజుల్లో, అందరూ అతనంటే గజగజ వణికిపోయేవాళ్ళు.

హిమాలయాల కింద ఉన్న ఊళ్ళలో, దూరం నుంచి "ఢం… ఢం…" అని చప్పుడు వినపడగానే తల్లులు పిల్లల్ని ఇంట్లోకి లాక్కునేవాళ్ళు. రైతులు నాగళ్ళను పొలం మధ్యలోనే వదిలేసి పరుగెత్తేవాళ్ళు. ఒకసారి చిన్ని అనే ఒక చిన్న పాప పారిపోతున్న మేకపిల్ల వెనక పరుగెడుతూ ఉంది. తల ఎత్తి చూసేసరికి ఎదురుగా అతను. సూర్యుణ్ణి కప్పేసేంత ఎత్తు. కాళ్ళ కింద నేల వణుకుతోంది. చిన్నికి భయంతో అరవడానికి కూడా గొంతు రాలేదు. మేకపిల్లను గట్టిగా పట్టుకుని అలాగే నిలబడిపోయింది.

గజాసురుడు కిందికి చూశాడు. చాలాసేపు కదలలేదు. తర్వాత చాలా జాగ్రత్తగా ఒక పెద్ద కాలు ఎత్తి, పాపనూ మేకపిల్లనూ దాటుకుని వెళ్ళిపోయాడు.

ఆ రాత్రి చిన్ని ఊరంతా ఈ సంగతి చెప్పింది. ఎవ్వరూ నమ్మలేదు. "గజాసురుడు దేన్నీ తప్పించుకుని నడవడు. రాజభవనాలనే తొక్కేస్తాడు. ఇంద్రుడి తోట తలుపులే పగలగొట్టాడు. వాడు రాక్షసుడు" అన్నారు పెద్దవాళ్ళు.

అది నిజమే. కానీ అది మొత్తం నిజం కాదు. ఎందుకంటే గజాసురుడికి ఒక రహస్యం ఉంది. ఆ రహస్యం ఏమిటంటే…

అతను చాలా చిన్నగా ఉన్నప్పుడు, ఒక గేదె దూడంత ఉన్నప్పుడు, కొండల మీద ఒక మంచు తుఫానులో తప్పిపోయాడు. అమ్మ కనిపించలేదు. గాలి ఈలలు వేస్తోంది. మంచు మోకాళ్ళ దాకా, తర్వాత ఛాతీ దాకా వచ్చేసింది. చలికి తొండం మొద్దుబారిపోయింది, చెవులు గడ్డకట్టిపోయాయి. ఇంకేం చేయాలో తెలియక ఆ మంచులోనే పడుకుని కళ్ళు మూసుకున్నాడు.

అప్పుడు ఎవరో అతన్ని ఎత్తుకున్నారు.

ఆ క్షణం అతనికి జీవితాంతం గుర్తుంది. పొడవైన, వెచ్చని చేతులు. గంధం, పొగ కలిసిన వాసన. తన చుట్టూ కప్పిన పులి చర్మం. ఆ తుఫాను మధ్యలో ఎక్కడి నుంచో వెలిగిన ఒక చిన్న మంట. ఎవరో నెమ్మదిగా, లోతైన గొంతుతో కూనిరాగం తీస్తున్నారు. ఆ మనిషి తల మీద వంకరగా, వెండిలా మెరుస్తున్న ఒక వెలుగు. చంద్రుడి ముక్కలాగా.

తెల్లవారి మెలకువ వచ్చేసరికి తుఫాను ఆగిపోయింది. మంట బూడిదైపోయింది. ఆ మనిషి లేడు. మంచులో అడుగుజాడలు కూడా లేవు. పక్కనే ఉన్న బండ మీద మాత్రం తెల్లని విభూతితో మూడు గీతలు.

తనను కాపాడింది ఎవరో అర్థం చేసుకోవడానికి అతనికి చాలా ఏళ్ళు పట్టింది. ఆయన శివుడు. కైలాస వాసుడు. తలలో చంద్రుణ్ణి ధరించినవాడు.

గజాసురుడు పెద్దవాడయ్యాడు. చాలా పెద్దగా, గర్వంగా, క్రూరంగా తయారయ్యాడు. ఎన్నో చెడ్డ పనులు చేశాడు. కానీ మంచు తుఫానులో తనను ఎత్తుకున్న ఆ వెచ్చని చేతుల్ని మాత్రం ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు. ప్రపంచంలో అందరికంటే బలవంతుడైన అసురుడు అయ్యాక, ఒక రోజు అతనికి అనిపించింది, తనకు ఇంక కావలసింది ఒక్కటే అని.

శివుడికి దగ్గరగా ఉండాలి. ఎప్పటికీ.

అందుకే తను చిన్నప్పుడు చలికి వణుకుతూ పడుకున్న అదే బండల దగ్గరికి మళ్ళీ ఎక్కి వెళ్ళాడు. అక్కడ తపస్సు మొదలుపెట్టాడు. తపస్సు అంటే తిండీ నిద్రా అన్నీ వదిలేసి, ఒకే ఒక్క విషయం గురించి ఆలోచిస్తూ చేసే గాఢమైన ప్రార్థన.

ఒంటి కాలి మీద నిలబడ్డాడు. గాలి తప్ప ఏమీ తినలేదు. తొండాన్ని ఛాతీకి ముడుచుకుని ఒకే పేరు మళ్ళీ మళ్ళీ జపించాడు. "శివా. శివా. శివా."

వేసవులు కరిగి చలికాలాలయ్యాయి. చలికాలాలు గట్టిపడి మళ్ళీ వేసవులయ్యాయి. భుజాల మీద మంచు పేరుకుని చిన్న చిన్న హిమపాతాలుగా జారిపోయేది. కాళ్ళ మీదికి తీగలు పాకాయి. ఒక జంట కొండ పిచ్చుకలు అతని ఎడమ చెవి మడతలో గూడు కట్టుకున్నాయి. రాజభవనాలను కూల్చిన ఆ గజాసురుడు, గుడ్లు కింద పడకూడదని ఒక కాలమంతా ఆ చెవిని కొంచెం కూడా కదల్చకుండా ఉంచాడు. పిల్లలు పుట్టాయి, కిచకిచమన్నాయి, ఎగరడం నేర్చుకుని ఎగిరిపోయాయి. మరుసటి ఏడాది వాటి పిల్లలు తిరిగి వచ్చి అదే చెవిలో గూడు కట్టుకున్నాయి.

ఇప్పుడు మీరు అనుకోవచ్చు, ఒక భయంకరమైన అసురుడు అన్నీ తొక్కడం మానేసి ప్రార్థన మొదలుపెడితే దేవతలు సంతోషిస్తారని. లేదు. వాళ్ళు హడలిపోయారు.

స్వర్గంలోని మెరిసే నగరం అమరావతిలో, దేవతల రాజు ఇంద్రుడు అత్యవసర సభ పెట్టాడు.

"ఒక అసురుడు ఇంత కాలం తపస్సు చేస్తే ఏమవుతుందో తెలుసా?" సింహాసనం ముందు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ అన్నాడు ఇంద్రుడు. "వాడి తపస్సు వేడి పెరిగి పెరిగి, ఎవరో ఒక దేవుడు దిగి వచ్చి వరం ఇవ్వాల్సి వస్తుంది. అసురులు ఎప్పుడూ ఏం అడుగుతారు?"

"చావు లేకుండా ఉండాలని" అన్నాడు అగ్నిదేవుడు దిగులుగా.

"స్వర్గాన్ని ఏలాలని" అన్నాడు సముద్రాల దేవుడు వరుణుడు.

"ఎవరి చేతిలోనూ ఓడిపోకూడదని" అన్నాడు వాయుదేవుడు.

"అంతే కదా" అన్నాడు ఇంద్రుడు. "వాడు తపస్సు పూర్తి చేసేలోపే ఆపాలి. వాయూ, వెళ్ళి వాణ్ణి ఊదేసి పడగొట్టు."

వాయుదేవుడు హిమాలయాలకు ఎగిరి వెళ్ళి ఊదాడు. మంచు తుఫాను రేపాడు. కొండ మీది మంచు దుప్పట్లు దుప్పట్లుగా లేచిపోయింది. దేవదారు చెట్లు నేలకు వంగిపోయాయి. బండరాళ్ళు గోలీల్లా దొర్లిపోయాయి. "హూఊఊఊష్!"

గజాసురుడు కదలలేదు. గాలి తగలకుండా పిచ్చుకల గూడు మీద తన ఎడమ చెవిని మెల్లగా మూసి, జపం కొనసాగించాడు. "శివా. శివా. శివా."

వాయుదేవుడు ఆయాసపడుతూ స్వర్గానికి తిరిగి వచ్చాడు. "వాడు కొండలా ఉన్నాడు. కొండను ఊదేసి పడగొట్టలేం" అన్నాడు.

అప్పుడు ఇంద్రుడే స్వయంగా తన తెల్ల ఏనుగు ఐరావతం ఎక్కి దిగి వచ్చాడు. గజాసురుడి చుట్టూ వజ్రాయుధాలు విసిరాడు. "ఫెళ్! ఫెళ్! ఢమాల్!" ఆకాశమంతా ఊదా రంగులో మెరిసింది. బండలు పగిలాయి. మంచు ఉడికి ఆవిరైపోయింది.

గజాసురుడు ఒక కన్ను తెరిచి ఇంద్రుడి వైపు చూసి, మళ్ళీ మూసేసుకున్నాడు.

"శివా. శివా. శివా."

ఇంద్రుడు వంకరగా జారిన కిరీటంతో ఇంటికి వెళ్ళిపోయాడు. దేవతలంతా బంగారు సభలో కూర్చుని చేతులు నలుపుకుంటూ ఏం జరుగుతుందోనని భయపడుతూ ఎదురుచూశారు.

కానీ గజాసురుడి తపస్సు వేడి స్వర్గానికి వెళ్ళలేదు. వేరే చోటికి వెళ్ళింది. మంచు కొండల నుంచి పైకి పైకి, హిమానీనదాలను దాటి, మేఘాలను దాటి, ప్రపంచంలోకెల్లా ఎత్తైన, నిశ్శబ్దమైన కొండకు చేరింది.

కైలాసానికి.

కైలాసంలో ఆ మధ్యాహ్నం భలే విసుగ్గా ఉంది.

శివుడు వారాల తరబడి రాయిలా కదలకుండా ధ్యానంలో కూర్చున్నాడు. శివుడు ధ్యానంలో ఉంటే కైలాసంలో ఎవరూ చప్పుడు చేయకూడదు. ఇది శివుడి గణాలకు చాలా కష్టంగా ఉంది. గణాలు అంటే శివుడి దగ్గర ఉండే వింత వింత సేవకులు. కొందరికి మూడు కళ్ళు, కొందరికి అసలు కళ్ళే లేవు. కొందరు తాటిచెట్టంత ఎత్తు, కొందరు పిల్లి అంత చిన్న. వాళ్ళకు పాడటం, అరవడం, ఆడటం, కుస్తీ పట్టడం అంటే ప్రాణం. ఇప్పుడేమో మునివేళ్ళ మీద నడవాల్సి వచ్చింది.

గణాలందరిలో బక్కపలచని వాడు భృంగి. వాడి కాళ్ళు రెండు పుల్లల్లా ఉంటాయి. చప్పుడు లేకుండా నాట్యం చేయాలని ప్రయత్నిస్తున్నాడు. చేతులు చాపి ఒంటి కాలి బొటనవేలి మీద నెమ్మదిగా గిర్రున తిరిగాడు, తూలాడు, దభీమని మంచు కుప్పలో పడ్డాడు.

"ష్ష్ష్!" అన్నాయి వంద గణాలు ఒకేసారి.

కుంభోదరుడు అంటే "కుండ పొట్టవాడు". వాడికి ఎప్పుడూ, ఎప్పుడూ ఆకలే. ఒక బండ వెనక కూర్చుని చప్పుడు లేకుండా అరటిపండు తినాలని చూస్తున్నాడు. చప్పుడు లేకుండా అరటిపండు తినడం అసాధ్యం. నమిలిన ప్రతిసారీ పక్కనున్న గణాలు కోపంగా చూస్తున్నాయి. చివరికి ఓడిపోయి, ఆ అరటిపండును తర్వాత తిందామని చెవి వెనక దాచుకున్నాడు.

శివుణ్ణి ఎక్కడికైనా మోసుకెళ్ళే పెద్ద తెల్ల ఎద్దు నంది, తన స్వామి పక్కన గిట్టల మీద గడ్డం పెట్టుకుని పడుకుని ఉన్నాడు. విసుగ్గా ఉందని ఒప్పుకోవడానికి నందికి గౌరవం అడ్డొచ్చింది.

అప్పుడు బండల చుట్టూ మంచు కరగడం మొదలైంది.

టప్. టప్. టప్-టప్-టప్. కైలాసం వాలుల మీద చిన్న చిన్న నీటి పాయలు పారడం మొదలయ్యాయి. గణాలు ఆశ్చర్యంగా ఒకరి మొహాలు ఒకరు చూసుకున్నారు. కైలాసంలో మంచు ఎప్పుడూ కరగదు.

"ఈ వెచ్చదనం ఏమిటి?" మంచు కుప్పలోంచి బయటికి పాకుతూ గుసగుసగా అడిగాడు భృంగి.

శివుడు కళ్ళు తెరిచాడు.

"పార్వతీ" అన్నాడు, మెత్తని, లోతైన, సంతోషమైన గొంతుతో. "కింద ఎవరో చాలా కాలంగా నా పేరు పిలుస్తున్నారు."

పార్వతీదేవి వచ్చి ఆయన పక్కన నిలబడింది. ఆమె పర్వతరాజు హిమవంతుడి కూతురు. ఆమె మేఘాల గుండా కిందికి చూస్తే మంచు కొండల అంచు దాకా కనిపిస్తుంది. అక్కడ ఒంటి కాలి మీద నిలబడి, చెవిలో పిచ్చుకలతో ఉన్న ఒక బూడిద రంగు ఆకారం కనిపించింది.

ఆమె కనుబొమ్మలు ముడిపడ్డాయి. "స్వామీ, అతను గజాసురుడు. అతనికి ఏం ఇస్తారో జాగ్రత్తగా ఆలోచించండి. అసురులు ఎప్పుడూ చిన్న చిన్న కోరికలు కోరరు."

ఎవరైనా హెచ్చరించినప్పుడల్లా నవ్వినట్టే శివుడు నవ్వాడు. ఆయన్ని భోళాశంకరుడు అంటారు. ఎందుకంటే మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమించేవాళ్ళకు "కాదు" అని చెప్పడం ఆయనకు ఏనాడూ చేతకాలేదు. ఆయన లేచి నిలబడ్డాడు. పులి చర్మం చుట్టూ గిర్రున తిరిగింది. నంది మెడ మీద తట్టాడు.

"రా నందీ. అతనికి ఏం కావాలో చూద్దాం."

ఎట్టకేలకు ఏదో పని దొరికిందని సంతోషంగా నంది ఒక్క ఉదుటున లేచాడు. శివుడు అతని వీపు మీద ఎక్కాడు. ఒక్క ఊపిరిలో, జలపాతం లాంటి చప్పుడుతో, నంది ఆయన్ని కొండ కిందికి మోసుకెళ్ళాడు. మెరిసే మంచు జల్లు మధ్య గజాసురుడి ముందు దిగారు.

"గజాసురా, కళ్ళు తెరువు" అన్నాడు శివుడు. "నీ తపస్సుకు మెచ్చాను. ఏం కావాలో కోరుకో."

గజాసురుడు కళ్ళు తెరిచాడు.

ఎదురుగా పొడవైన రూపం. నుదుటి మీద విభూతి గీతలు. పులి చర్మం. మెడలో చుట్టుకున్న పాము. జడలు కట్టిన జుట్టులో మెరుస్తున్న చిన్న వెండి నెలవంక. చంద్రుడి ముక్కలాగా.

అదే మనిషి. అవే వెచ్చని చేతులు. ఇన్నేళ్ళ తర్వాత.

ఆ మహా అసురుడి కళ్ళ నిండా నీళ్ళు తిరిగాయి. కన్నీళ్ళు తొండం మీదుగా జారి చిన్న చిన్న మంచు ముక్కలుగా గడ్డకట్టాయి.

"స్వామీ" అన్నాడు. అతని గొంతు ఎంత పెద్దగా, ఎంత వణుకుతూ ఉందంటే లోయ మొత్తం కంపించింది. "నేను చిన్నగా ఉన్నప్పుడు మీరు నన్ను మంచులో కాపాడారు. మీకు గుర్తుండదు. మీరు ఎంతో మందిని కాపాడతారు."

"నాకు గుర్తుంది" అన్నాడు శివుడు మెల్లగా.

గజాసురుడు సగం ఏడుపు, సగం ఘీంకారం లాంటి శబ్దం చేశాడు. "అయితే మీకు తెలుసు. నాకు స్వర్గం వద్దు. చావు లేకుండా ఉండటం వద్దు. ఎవర్నీ ఓడించక్కర్లేదు. మళ్ళీ ఎప్పుడూ చలిలో ఒంటరిగా ఉండకూడదు, అంతే. స్వామీ, నా లోపలే ఉండిపోండి. ఎప్పటికీ నా కడుపులోనే నివసించండి. నేను ఎక్కడికి వెళ్తే మీరూ నాతో అక్కడికి రావాలి."

గాలి ఆగిపోయింది. పిచ్చుకలు కిచకిచలు ఆపేశాయి. నంది చెవులు తల మీదికి వాలిపోయాయి. అతను ఒక అడుగు ముందుకు వేసి, కంగారుగా "అంబా" అని అరిచాడు.

ఎందుకంటే నందికి ఆ నియమం తెలుసు. దేవుళ్ళు కూడా దాన్ని పాటించాలి. వరం ఇస్తానని మాట ఇచ్చాక, కోరిక కోరితే, ఆ కోరిక తీర్చాల్సిందే.

శివుడు "ఏం కావాలో కోరుకో" అన్నాడు కదా.

ఆయన ఒక్క క్షణం కూడా తటపటాయించలేదు. గజాసురుణ్ణి ప్రేమగా చూశాడు.

"తథాస్తు" అన్నాడు. అలాగే కానీ.

"స్వామీ, వద్దు!" అని అరిచాడు నంది.

కానీ శివుడు అప్పటికే చిన్నగా అవుతున్నాడు. చిన్నగా, ఇంకా చిన్నగా, ఒక మనిషంత, ఒక పిల్లవాడంత, ఒక దీపం జ్యోతి అంత, చివరికి మెరిసే ఒక చిన్న వెలుగు గింజ అంత అయిపోయాడు. ఆ వెలుగు గింజ గాలిలో మెల్లగా తేలుతూ గజాసురుడి లోపలికి వెళ్ళి, ఆ అసురుడి పెద్ద కడుపులోని చీకట్లో స్థిరపడింది.

గజాసురుడు చెవుల నుంచి కాలి వేళ్ళ దాకా వణికిపోయాడు. చంద్రుణ్ణి మింగినట్టు అతని బూడిద రంగు చర్మం లోపలి నుంచి మెల్లగా వెలగడం మొదలైంది. రెండు చేతులూ కడుపు మీద పెట్టుకున్నాడు. వెచ్చగా అనిపించింది. జీవితంలో మొదటిసారి, నిలువెల్లా వెచ్చగా.

తల వెనక్కి వాల్చి పెద్దగా ఘీంకరిస్తూ నవ్వాడు. ఆ నవ్వు హిమాలయాల ప్రతి లోయలోనూ మారుమోగింది. తర్వాత కూనిరాగం తీసుకుంటూ, లోకాలకు ప్రభువైన దేవుణ్ణి లోపల పెట్టుకుని, తన కోట వైపు కొండ దిగి వెళ్ళిపోయాడు.

పిచ్చుకలు అతని వెనకే ఎగిరి వెళ్ళాయి. వాటి చెవిని పోగొట్టుకోవడం వాటికి ఇష్టం లేదు.

నంది మంచులో ఒంటరిగా మిగిలిపోయాడు.

చాలాసేపు అలాగే నిలబడ్డాడు. "స్వామీ?" అని పిలిచాడు. ప్రతిధ్వని మాత్రమే జవాబిచ్చింది. గజాసురుడి వెనక పరుగెత్తి కొమ్ములతో పొడిచాడు. కొండకు ఈగ తగిలినట్టు గజాసురుడు గమనించను కూడా లేదు. శివుడు నిలబడిన చోటికి తిరిగి వచ్చి మంచును వాసన చూశాడు. అడుగుజాడలు అప్పటికే మంచుతో నిండిపోతున్నాయి. రాత్రి అయినా ఇంటికి వెళ్ళలేదు. ఎప్పుడూ స్వామి పక్కన పడుకున్నట్టే, గిట్టల మీద గడ్డం పెట్టుకుని ఆ బండ మీదే పడుకుని ఎదురుచూశాడు.

తెల్లవారేసరికి అతని కనురెప్పల మీద మంచు పేరుకుంది. పక్కన ఎవరూ లేరు.

తల నేలను తాకేంత కిందికి వాల్చుకుని, చాలా నెమ్మదిగా, నంది ఒంటరిగా కైలాసానికి తిరిగి ఎక్కడం మొదలుపెట్టాడు.

కొండ మీద ఏం జరిగిందో ఇంకా ఎవరికీ తెలియదు.

సాయంత్రం దీపాలు వెలిగించారు. శివుడు రాలేదు. మర్నాడు సాయంత్రం మళ్ళీ దీపాలు వెలిగించారు. గణాలు ఎదురుచూశాయి. తర్వాత దిగులుపడ్డాయి. తర్వాత అంతా గందరగోళం అయిపోయింది.

శివుడు లేకపోతే ఆయన చిన్న ఢమరుకం ఎవరూ వాయించరు. ఢమరుకం లేకపోతే గణాలు తమ నాట్యం తాళం మర్చిపోయి ఒకరి కాళ్ళు ఒకరు తొక్కుకుంటున్నాయి. శివుడి కోసమే నాట్యం చేసే భృంగి, నాట్యం పూర్తిగా మానేసి ఒక బండ మీద కూర్చుని దారి వైపే చూస్తున్నాడు. శివుడి జటాజూటంలో ఉండి అక్కడి నుంచి కిందికి దూకే గంగమ్మకు ఎక్కడి నుంచి దూకాలో తెలియక కైలాసం పైన ఆకాశంలో మెరిసే మబ్బులా అయోమయంగా వేలాడుతోంది.

జీవితంలో ఒక్కసారి కూడా భోజనం వద్దనని కుంభోదరుడు, చెవి వెనక దాచిన అరటిపండు తీసి చూసి, మళ్ళీ అక్కడే పెట్టేశాడు.

"నాకు ఆకలిగా లేదు" అన్నాడు. గణాలన్నీ హడలిపోయాయి. ఇప్పటిదాకా జరిగిన వాటిలో అదే అన్నిటికంటే భయంకరమైన సంగతి.

పార్వతీదేవి ఎదురుచూసింది. రోజులు వారాలయ్యాయి. తన చెలికత్తెలు జయ విజయలను వెతకడానికి పంపింది. కొండకు అన్ని వైపులా దూతలను పంపింది. చివరికి ఒక మబ్బు పట్టిన మధ్యాహ్నం, దారి మీద నెమ్మదిగా ఒక తెల్లని ఆకారం పైకి వచ్చింది. అది నంది. ఒంటరిగా. బొచ్చులో ఇంకా మంచు. కళ్ళ నిండా నీళ్ళు.

జరిగినదంతా చెప్పాడు.

"దేవీ, స్వామి ఆ అసురుడి లోపల ఉన్నారు" అన్నాడు నంది. "మాట ఇచ్చారు. గజాసురుడు వదిలితే తప్ప బయటికి రాలేరు. గజాసురుడికి స్వామి అంటే ఎంత ప్రేమంటే, ఎప్పటికీ, ఎప్పటికీ వదలడు."

గణాలు గొల్లుమన్నాయి. జయ విజయ ఒకరినొకరు పట్టుకున్నారు. కుంభోదరుడు దభీమని మంచులో కూలబడ్డాడు.

పార్వతీదేవి ఏడవలేదు. ఆమె పర్వతాల కూతురు. పర్వతాలు తేలికగా ఏడవవు. చాలాసేపు కదలకుండా కూర్చుంది. ఎంత కదలకుండా అంటే, ఒక మంచు రేణువు ఆమె కనురెప్ప మీద వాలి కరగకుండా అలాగే ఉండిపోయింది. తర్వాత లేచి నిలబడింది. ఆమె గొంతు మెల్లగానే ఉంది, కానీ కైలాసం ప్రతి మూలకూ వినిపించింది.

"అయితే ఎవరో ఒకరు గజాసురుడు ఆయన్ని వదిలేలా చేయాలి. అది ఎవరు చేయగలరో నాకు బాగా తెలుసు."

ఆమె తన అన్నయ్య విష్ణుమూర్తి దగ్గరికి వెళ్ళింది.

ఎంతో దూరంలో, పాల సముద్రం మధ్యలో, వెయ్యి పడగల ఆదిశేషుడి మెత్తని చుట్టల మీద విష్ణుమూర్తి విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు. ఆయన కళ్ళు మూసుకునే ఉన్నాడు, కానీ ఆమె ఒక్క మాట మాట్లాడకముందే ఆయనకు వినిపించింది. ఎప్పుడూ అంతే.

"చెల్లెమ్మా" అన్నాడు లేచి కూర్చుంటూ. "శివుడి గురించి వచ్చావు."

"మీకు ముందే తెలుసా?"

"స్వర్గమంతా తెలుసు." విష్ణుమూర్తి కళ్ళు ఆలోచనగా, కొంచెం సరదాగా ఉన్నాయి. "సృష్టి మొత్తంలో దేవుణ్ణి కడుపులో పెట్టుకుని తిరిగేది తానొక్కడేనని గజాసురుడు నెల రోజులుగా తన కోట చుట్టూ ఆడుతూ పాడుతూ రాళ్ళకూ చెట్లకూ చెప్పుకుంటున్నాడు. ఇంద్రుడు ఆ దిగులుకి తిండే మానేశాడు."

"మీరు ఆయన్ని తిరిగి తీసుకురాగలరా?"

విష్ణుమూర్తి ఒక్క క్షణం మౌనంగా ఉన్నాడు. పాల లాంటి తెల్లని అలలు శేషతల్పం చుట్టూ తిరుగుతున్నాయి.

"వరాన్ని ఎవరూ విరగ్గొట్టలేరు. నేనూ కాదు, ఇంకెవరూ కాదు. గజాసురుడు శివుణ్ణి తన లోపల ఉండమన్నాడు. శివుడు సరే అన్నాడు." తర్వాత ఆయన నవ్వాడు. ఒకప్పుడు గర్వంగా ఉన్న బలి చక్రవర్తినీ, తామే తెలివైనవాళ్ళం అనుకున్న ఇంకా వంద మంది రాజులనూ బోల్తా కొట్టించిన అదే నవ్వు. "కానీ వరాన్ని తెలివితో దాటవచ్చు. గజాసురుడు శివుణ్ణి ఉండమన్నాడు. కానీ గజాసురుడే స్వయంగా ఆయన్ని ఇచ్చేస్తే ఏమవుతుందో మాత్రం చెప్పలేదు."

పార్వతీదేవి ఆయన వైపు చూసింది. "అతను ఆయన్ని ఎందుకు ఇచ్చేస్తాడు?"

"ఎందుకంటే" అన్నాడు విష్ణుమూర్తి లేచి ఒళ్ళు విరుచుకుంటూ, "నేను అతన్ని శివుణ్ణి ఇవ్వమని చాలా మర్యాదగా అడగబోతున్నాను. అతను గర్వం కొద్దీ కాదనలేడు."

"ఎలా?"

"సంగీతంతో" అన్నాడు విష్ణుమూర్తి. "డోలుతో. గంటలతో. ఇంకా, చాలా చాలా చిరాకు పడే ఒక ఎద్దుతో."

ఆయన సృష్టికర్త బ్రహ్మదేవుణ్ణి పిలిచాడు. డోలు వాయించగల, బూర ఊదగల దేవతలను పిలిచాడు. కైలాసం నుంచి ఇద్దరు ప్రత్యేకమైన గణాలను పిలిచాడు. ఒకడు నాట్యం చేయగలవాడు, ఒకడు తినగలవాడు. కొండ పైకి నందికి ఒక కబురు పంపాడు: "వెంటనే రా. సిగ్గుపడటానికి సిద్ధంగా రా."

వాళ్ళంతా ఒక్కచోట చేరడం చూస్తూ, ఎన్నో వారాల తర్వాత మొదటిసారి, పార్వతీదేవి మనసులో ఆశ మొలకెత్తింది.

ఎంతో కింద, నల్లరాతి కోటలో, గజాసురుడు తన పెద్ద సభామందిరంలో వెల్లకిలా పడుకుని, వెలుగుతున్న తన కడుపు మీద తట్టుకుంటూ, లోపల ఉన్న దేవుడికి జోల పాట పాడుతున్నాడు. పిచ్చుకలు అతని చెవి మీద కూర్చుని శ్రుతి కలుపుతున్నాయి.

ప్రపంచం ఎప్పుడూ చూడని ఒక వింతైన వీధి కళాకారుల బృందం, తమ మొట్టమొదటి ప్రదర్శనకు అప్పటికే సాధన మొదలుపెట్టిందని అతనికి తెలియదు.