Part 12 of 12 · 1 minమన వినాయకుడు

దగ్గరికి రండి. కూర్చోండి. కుడుముల పళ్ళెం అందరికీ అందేలా మధ్యలో పెట్టండి.

మనం కలిసి చాలా దూరం ప్రయాణం చేశాం. గజాసురుడు తపస్సు చేస్తుంటే మంచులో నిలబడ్డాం. రాక్షసుడి కోటలో గంగిరెద్దు ఆడటం చూశాం. నలుగు పిండి బాలుడు అమ్మ గుమ్మానికి కాపలా కాయడం చూశాం, మాట ఇచ్చిన శిరస్సుతో అతను తిరిగి రావడం చూశాం. మూషికం మీద ఆయనతో కలిసి వెళ్ళాం, లోకాల చుట్టూ పందెం వేశాం, చంద్రుడు నవ్వడం విన్నాం, కృష్ణుడి వెంట జాంబవంతుడి గుహలోకి వెళ్ళాం.

ఇప్పుడు, మట్టి వినాయకుడు నీటికి వెళ్ళే ముందు, ఆయన నిధి పెట్టె తెరుద్దాం.

ఊహించుకోండి. ఇత్తడి మూలలున్న పెద్ద పాత చెక్క పెట్టె, వినాయకుడి పాదాల దగ్గర ఉంది. మూత కిర్రుమంటూ తెరుచుకుంది. లోపల పట్టు గుడ్డలో చుట్టి, ఆయన్ని ఆయనలా చేసే వస్తువులన్నీ ఉన్నాయి. కొన్ని చేతిలో పట్టుకోవచ్చు. కొన్ని మనసులో మాత్రమే పట్టుకోవచ్చు.

చూద్దామా? ఒక పొడుపు కథతో మొదలుపెడదాం.

మొదటి పొడుపు కథ

అమ్మమ్మ బియ్యం చెరిగే చేటల్లాంటి చెవులు, చెట్టును ఎత్తగలిగే, ఒక్క గింజను కూడా ఏరగలిగే ముక్కు, ఒకటిన్నర దంతాలు. ఎవరు?

కనుక్కున్నారు కదా.

ఆయన ముఖం

వినాయకుడికి ఏనుగు తల. అది ఎవరి తలో మీకు తెలుసు. శివుణ్ణి ఎంతగా ప్రేమించాడంటే ఆయన్ని వదిలేసిన గజాసురుడిది. తన తలను అన్ని లోకాలూ అందరికంటే ముందు పూజించాలనేదే అతని చివరి కోరిక. మీరు ఏ పని చేసే ముందైనా వినాయకుడికి దణ్ణం పెట్టిన ప్రతిసారీ, ఆ పాత కోరిక మళ్ళీ నిజమవుతుంది.

ఆయన చెవులు చూడండి. చాలా పెద్దవి. చేటల్లా ఉంటాయి. చేటతో బియ్యం చెరిగితే తేలికైన పొట్టు ఎగిరిపోతుంది, మంచి గింజ మిగులుతుంది. అందుకే ఆయనకు శూర్పకర్ణుడు అని పేరు. ఆ చెవులు దేనికో తెలుసా? వినడానికి. ప్రతి ప్రార్థన, అతి చిన్న పిల్లల అతి చిన్న గుసగుస కూడా ఆ చెవులకు చేరుతుంది. చేటలాగే, మంచిని ఉంచుకుని పనికిరానిదాన్ని ఎగరగొట్టేస్తాయి.

ఆయన కళ్ళు చూడండి. చిన్నవి, మెరుస్తుంటాయి. ఏనుగు కళ్ళు చిన్నవే, కానీ అన్నీ గమనిస్తాయి. అమ్మానాన్నల చుట్టూ తిరగడమే లోకమంతా తిరగడం అని ఎవరికీ తట్టనిది వినాయకుడికి ఎలా తట్టిందో గుర్తుందా?

ఆయన తొండం చూడండి. ఏనుగు తొండం నదిలో పడిన చెట్టును బయటకు లాగగలదు. నేల మీద ఉన్న ఒక్క పల్లీ గింజను పగలకుండా ఏరగలదు. తెలివైన మనసు కూడా అంతే. పెద్ద పనులకు బలంగా, చిన్న పనులకు మెత్తగా. చాలా బొమ్మల్లో తొండం ఒక పక్కకు మెలి తిరిగి ఉంటుంది. అందుకే ఆయన వక్రతుండుడు.

ఇప్పుడు దంతాలు లెక్కపెట్టండి. ఒకటి, ఒక సగం. ఒక దంతం పూర్తిగా ఉంది. ఇంకొకటి విరిగిపోయింది. అందుకే ఆయన ఏకదంతుడు. అది ఎలా విరిగింది? ఆ ప్రశ్న అలాగే పట్టుకోండి. ఒక కథ వస్తోంది, చాలా మంచి కథ.

ఆ బొజ్జ చూడండి! కుండలా, డోలులా, నిండు చంద్రుడిలా గుండ్రంగా. అందుకే ఆయన లంబోదరుడు. ఆ బొజ్జలో విశ్వమంతా ఉందని ఋషులు చెప్తారు. సంతోషాలు, బాధలు అన్నీ అరిగిపోయి ప్రశాంతంగా ఉన్నాయట. మనకు తెలిసినట్టు, చాలా కుడుములు కూడా అందులోనే ఉన్నాయి.

ఆయన సామాన్లు

మళ్ళీ పెట్టెలో చెయ్యి పెట్టండి. ఏంటిది, చల్లగా, నున్నగా, మూలలో చుట్టుకుని ఉంది?

పాము! భయపడకండి. వినాయకుడు బొజ్జ చుట్టూ నడికట్టులా కట్టుకునే పాము ఇది. చంద్రుడు నవ్విన రాత్రి గుర్తుందా? ఆయన బొజ్జ పగిలిపోయింది, అమ్మానాన్నలు మళ్ళీ ప్రాణం పోశారు. అప్పుడు శివుడు తన మెడలోని వాసుకిని తీసి, కొడుకు బొజ్జ చుట్టూ కట్టాడు. అప్పటి నుంచి ఆయన దాన్ని అలాగే కట్టుకుంటున్నాడు.

ఇంకా ఏంటిది, పట్టు గుడ్డ కింద కిచకిచలాడుతూ కదులుతోంది?

మూషికం! చేతుల్లో ఒక లడ్డూతో. ఒకప్పుడు ఇతను మూషికాసురుడు. ప్రతి గోడలోంచి దూరి, లోకమంతటి పంటనూ తినేసిన పెద్ద రాక్షసుడు. వినాయకుడు అమ్మ ఇచ్చిన పాశంతో అతన్ని పట్టుకున్నాడు. శిక్షించకుండా, ఒక పని ఇచ్చాడు, ప్రతి మిఠాయిలో వాటా ఇచ్చాడు. ఇప్పుడు మూషికం ఆయన్ని ఎక్కడికైనా మోసుకెళ్తాడు. చాలా గుళ్ళలో వినాయకుడి ముందు ఒక చిన్న రాతి ఎలుక ఆయన వైపు చూస్తూ కూర్చుని ఉంటుంది. కొంతమంది వంగి ఆ ఎలుక చెవిలో తమ కోరికలు గుసగుసగా చెప్తారు, అది తన యజమానికి చేరవేస్తుందని.

ఇదొక ఆలోచించే ప్రశ్న. అంత పెద్ద మనసున్న దేవుడు అంత చిన్న జంతువు మీద ఎందుకు కూర్చుంటాడు? ఎలుక అంటే కోరిక లాంటిదని పాత ఋషులు చెప్తారు. కోరిక ప్రతి చోటికీ దూరుతుంది, ప్రతిదాన్నీ కొరుకుతుంది, ఎప్పటికీ దాని కడుపు నిండదు. వినాయకుడు ఎలుకను చంపలేదు. ప్రశాంతంగా, హాయిగా దాని మీద కూర్చున్నాడు. కోరికలు ఆయన్ని నడిపించవు, ఆయనే కోరికల్ని నడిపిస్తాడు.

పెట్టె అడుగున మడతపెట్టి ఇంకొకటి ఉంది. తెల్లగా, ముత్యాల అంచుతో, బంగారు కర్రతో. ఆయన తెల్ల గొడుగు, ఛత్రం. మూషికాసురుణ్ణి లొంగదీసుకున్నాక దేవతలు ఇచ్చిన కానుక. పాత రోజుల్లో రాజు మాత్రమే తెల్ల గొడుగు కింద నడిచేవాడు. దాని అర్థం, ఈయన కాపాడతాడు అని. ఆ నీడలో నిలబడినవాళ్ళకు కష్టాల ఎండ తగలదు. చవితి పూజలో రాజోపచారాల్లో ఒకటిగా ఆయనకు ఛత్రం సమర్పిస్తారు.

ఆయన ఆయుధాలు

జాగ్రత్త. ఇవి నిజమైన ఆయుధాలే. కానీ వినాయకుడి చేతుల్లో ఇవి మంచివాళ్ళను బాధపెట్టవు. సహాయం చేస్తాయి.

చాలా బొమ్మల్లో వినాయకుడికి నాలుగు చేతులు. ఒక్కో చేతిలో ఒక్కొక్కటి.

ఒక చేతిలో పాశం, తాడు ఉచ్చు. ఆయన అమ్మ పార్వతీదేవి అల్లి ఇచ్చింది. ఎవరికీ సాధ్యం కానప్పుడు మూషికాసురుణ్ణి పట్టుకున్నది ఇదే. ఈ పాశం మంచి వైపు మనల్ని దగ్గరికి లాగుతుంది. భక్తుణ్ణి దేవుడికి కట్టిపడేసే ప్రేమ తాడు ఇది.

ఇంకొక చేతిలో అంకుశం. మావటివాళ్ళు ఏనుగును నడిపించే కొక్కెం కర్ర. ఆయన నాన్న శివుడు ఇచ్చాడు. "మనసు ఒక ఏనుగు. దాన్ని నడిపించడం నేర్చుకుంటే, దేన్నైనా నడిపించగలవు" అన్నాడు. బడి ఇంటిపని చేస్తుంటే మనసు ఎటో పారిపోవాలనుకుంటుంది చూడండి, అప్పుడే వినాయకుడి అంకుశం కావాలి.

మూడో చేతిలో తరచుగా ఆయన విరిగిన దంతం ఉంటుంది. కొన్ని బొమ్మల్లో దానికి బదులు గొడ్డలి, పరశువు ఉంటుంది, చెడ్డ అలవాట్లను నరికేయడానికి.

నాలుగో చేయి? కొన్నిసార్లు అరచేయి మీ వైపు తిప్పి పైకి ఎత్తి ఉంటుంది. అది అభయ ముద్ర. "భయపడకు" అని అర్థం. కొన్నిసార్లు ఆ చేతిలో ఒక మోదకం ఉంటుంది. ఎందుకో ఊహించగలరా? నిజాయితీగా కష్టపడితే, చివర్లో తియ్యటిది ఏదో ఎదురుచూస్తుంటుంది కాబట్టి.

మీకు తెలుసా? పాత గ్రంథాలు వినాయకుడికి ముప్పై రెండు రూపాలు చెప్తాయి. కొన్నిట్లో తామర పువ్వు, కొన్నిట్లో చెరకు విల్లు, రత్నాల కుండ, మామిడిపండు, జపమాల పట్టుకుంటాడు. కానీ పాశం, అంకుశం, దంతం, మోదకం, ఇవే మనకు ఎక్కువగా కనిపిస్తాయి.

ఆయనకు ఇష్టమైన తిండి

ఇప్పుడు నిధి పెట్టెలో అన్నిటికంటే రుచికరమైన భాగం.

మన కథల్లో ఇంత బహిరంగంగా, ఇంత సంతోషంగా తిండిని ఇష్టపడే దేవుడు ఇంకొకరు లేరు. ఒక జాబితా చేద్దాం. మీరు తిన్నవి వచ్చినప్పుడు గట్టిగా అరవండి.

కుడుములు, ఆవిరి మీద ఉడికిన మెత్తటి బియ్యప్పిండి ఉండలు. ఉండ్రాళ్ళు, బియ్యం శనగపప్పుతో చేసిన చిన్న గుండ్రటి ఉండలు. మోదకాలు, ముడుచుకున్న తామర మొగ్గల్లా, లోపల కొబ్బరి బెల్లం. లడ్డూలు, ఏ రకం లడ్డూ అయినా. వడపప్పు, నానబెట్టిన పెసరపప్పు, చల్లగా, కరకరలాడుతూ. పానకం, బెల్లం నీళ్ళలో మిరియాలు, యాలకులు. చలిమిడి, బియ్యప్పిండి బెల్లంతో. పాయసం. అరటిపండ్లు, చెరకు, కొబ్బరి, నేరేడు పండ్లు, వెలగపండ్లు, మరమరాలు.

కానీ ఒక రహస్యం ఉంది. ఇవన్నీ కంటే వినాయకుడికి ఇంకా ఇష్టమైనది ఒకటుంది. దానికి ఒక్క పైసా కూడా ఖర్చు కాదు. ప్రతి దారి పక్కన, ప్రతి దారి రాళ్ళ మధ్య మొలుస్తుంది. అదే గరిక. సన్నని పచ్చ గడ్డి.

గడ్డి ఎందుకు? ఒక పాత కథ ఉంది. లోకాన్ని కాపాడటానికి వినాయకుడు ఒకసారి అనలాసురుడు అనే అగ్ని రాక్షసుణ్ణి మింగేశాడట. ఆ తర్వాత ఆయన బొజ్జ మండిపోతూనే ఉంది. నీళ్ళు, గంధం, చంద్రుడి చల్లదనం, ఏదీ చల్లార్చలేదు. అప్పుడు కొంతమంది ఋషులు గరిక పోచలు కట్టలుగా కట్టి ఆయన తల మీద పెట్టారు. మంట తగ్గిపోయింది. అప్పటి నుంచి ఆయనకు గరిక అంటే ఎంతో ఇష్టం.

కాబట్టి గుర్తుపెట్టుకోండి. ప్రేమతో ఇచ్చిన అతి చిన్న కానుకే ఆయనకు అన్నిటికంటే ఇష్టం.

మీకు తెలుసా? వినాయక చవితి రోజు ఆయన్ని ఇరవై ఒక్క రకాల ఆకులతో పూజిస్తారు. మామూలుగా ఆయనకు ఎప్పుడూ పెట్టని తులసి ఆకును కూడా ఏడాదిలో ఆ ఒక్క రోజు మాత్రం ఆయన పాదాల దగ్గర పెడతారు.

ఆయన కలం

ఇప్పుడు నేను చెప్తానన్న కథ. విరిగిన దంతం కథ.

చాలా చాలా కాలం క్రితం, వేదవ్యాసుడు అనే గొప్ప ముని ఉండేవాడు. వ్యాసుడి మనసులో ఒక కథ ఉంది. చిన్న కథ కాదు. ప్రపంచంలోకెల్లా పెద్ద కథ. పాండవులు, కౌరవులు అనే రెండు అన్నదమ్ముల కుటుంబాల గురించి, ఒక మహా యుద్ధం గురించి. అందులో కృష్ణుడు కూడా ఉన్నాడు. వేల వేల పద్యాలు. దాని పేరు మహాభారతం.

కానీ వ్యాసుడికి ఒక సమస్య వచ్చింది. కథ వరదలో నదిలా ఆయనలోంచి పొంగుకొస్తోంది. అంత వేగంగా రాయగలవాళ్ళు ఎవరూ లేరు. ఆయన సృష్టికర్త బ్రహ్మదేవుణ్ణి ప్రార్థించాడు. బ్రహ్మదేవుడు అన్నాడు, "నువ్వు ఆలోచించేంత వేగంగా రాయగలవాడు ఒక్కడే ఉన్నాడు. వినాయకుణ్ణి అడుగు."

వ్యాసుడు వినాయకుడి దగ్గరికి వెళ్ళి అడిగాడు, "నా కథ రాసిపెడతావా?"

వినాయకుడి చెవులు కదిలాయి. ఆయనకు కథలంటే ఇష్టం. "రాస్తాను," అన్నాడు. "కానీ ఒక షరతు. నేను రాయడం మొదలుపెట్టాక నా కలం ఆగకూడదు. నువ్వు ఒక్క ఊపిరి పాటు ఆగినా, కలం కింద పెట్టి ఇంటికి వెళ్ళిపోతాను."

వ్యాసుడు గుటక వేశాడు. వేల పద్యాలు, ఒక్క క్షణం కూడా ఆగకుండానా? కానీ ఆయన తెలివైన ముని. "సరే," అన్నాడు. "నాకూ ఒక షరతు ఉంది. ప్రతి పద్యం అర్థం పూర్తిగా తెలుసుకున్నాకే రాయాలి. అర్థం కాకుండా ఒక్క వాక్యం కూడా రాయకూడదు."

వినాయకుడు నవ్వాడు. "సరే."

మొదలైంది.

వ్యాసుడు చెప్తున్నాడు. వినాయకుడి కలం తాటాకుల మీద పరుగెడుతోంది. గీర్, గీర్, గీర్. రోజుల తరబడి, పద్యం తర్వాత పద్యం. వ్యాసుడికి ఊపిరి అందనప్పుడో, ఆలోచించడానికి సమయం కావాల్సినప్పుడో, ఒక చిక్కు పద్యం చెప్పేవాడు. రెండర్థాలతో, పొడుపు కథలా. వినాయకుడు ఆగి "హ్మ్, దీని అర్థం ఏమిటి?" అని ఆలోచించేవాడు. ఆయన ఆలోచించేలోపు వ్యాసుడు తర్వాతి వంద పద్యాలు మనసులో కూర్చేసేవాడు.

అసలు ఇది పూర్తవుతుందా? వ్యాసుడు ఆగిపోతాడా? వినాయకుడు కలం కింద పెట్టేస్తాడా?

అప్పుడు, కథ సరిగ్గా మధ్యలో, మాటలు ఇంకా వేగంగా పొంగుకొస్తున్నప్పుడు, ఏదో ఠక్కుమంది.

వినాయకుడి కలం విరిగిపోయింది.

వ్యాసుడు బిగుసుకుపోయాడు. కలం ఆగకూడదన్నది రాసేవాడి షరతే. మహాభారతం ఇక్కడితో ఆగిపోతుందా?

కానీ వినాయకుడు ఆగలేదు. ఆయన మాట ఇచ్చాడు. ఒక్క క్షణం కూడా తటపటాయించకుండా, తన దంతాన్ని విరిచి, దాని మొన సిరాలో ముంచి, రాస్తూనే ఉన్నాడు.

గీర్, గీర్, గీర్.

అలా ఆయన ఏకదంతుడయ్యాడు. అందుకే మహాభారతం నిండా చిక్కు పద్యాలు. అందుకే రాసేవాళ్ళకు, చదువుకునేవాళ్ళకు, అక్షరాలు నేర్చుకునేవాళ్ళకు వినాయకుడు ప్రత్యేక స్నేహితుడు. పిల్లలు పలక మీద మొదటి అక్షరం రాసినప్పుడు, ఎవరైనా కొత్త పుస్తకం తెరిచినప్పుడు, రచయిత కథ మొదలుపెట్టినప్పుడు, ముందు ఆయన్నే తలుచుకుంటారు.

ఆయన పని

నిధి పెట్టెలో అన్నిటికంటే ముఖ్యమైనది ఇదే. కానీ ఇది వస్తువు కాదు. ఇది ఆయన పని.

వినాయకుణ్ణి విఘ్నేశ్వరుడు అంటారు. విఘ్నాలకు ప్రభువు. విఘ్నం అంటే మన దారికి అడ్డం వచ్చేది. దారికి అడ్డంగా పడిన చెట్టు, అర్థం కాని లెక్క, మొదలుపెట్టనివ్వని భయం.

విఘ్నేశ్వరుడు అంటే విఘ్నాలు తీసేసేవాడు అని మాత్రమే చాలా మంది అనుకుంటారు. తీసేస్తాడు కూడా! కానీ ఆ పేరుకు అసలు అర్థం, విఘ్నాలను పరిపాలించేవాడు. అంటే మనకు హాని చేసే దారిలో బయలుదేరితే, మనల్ని ఆపడానికి దారిలో ఒక రాయి పెడతాడు. మంచి మనసుతో బయలుదేరితే, రాళ్ళను పక్కకు దొర్లిస్తాడు.

అందుకే ఏదీ ఆయన లేకుండా మొదలవదు. పెళ్ళి, గృహప్రవేశం, ప్రయాణం, కొత్త అంగడి, కొత్త పుస్తకం, ఆఖరికి ఇంకే దేవుడి పూజ అయినా సరే. ఆయనే ముందు. ఎప్పుడూ. గజాసురుడు కోరుకున్నట్టే, శివుడు మాట ఇచ్చినట్టే.

చాలా ప్రార్థనలు ఆయన శ్లోకంతోనే మొదలవుతాయి. మీకు ఇప్పటికే తెలిసి ఉండొచ్చు:

"శుక్లాంబరధరం విష్ణుం శశివర్ణం చతుర్భుజం, ప్రసన్నవదనం ధ్యాయేత్ సర్వవిఘ్నోపశాంతయే."

అర్థం: తెల్లని వస్త్రాలు కట్టుకున్నవాణ్ణి, చంద్రుడిలా తెల్లగా మెరిసేవాణ్ణి, నాలుగు చేతులవాణ్ణి, నవ్వు ముఖంవాణ్ణి తలుచుకుందాం, అన్ని విఘ్నాలూ శాంతించాలని.

ఆయన గణపతి కూడా. శివుడి గణాలకు నాయకుడు. అమ్మానాన్నల చుట్టూ తిరిగి ఆ పదవి ఎలా గెలిచాడో గుర్తుందా? కైలాసంలోని ప్రతి గణం, నాట్యం చేసే భృంగి, దాదాపు వినాయకుడంత తినే కుంభోదరుడు, అందరూ ఆయన మాటే వింటారు.

ఆయన వినాయకుడు కూడా. అంటే తన పైన ఇంకే నాయకుడూ లేనివాడు.

ఆయన పదహారు పేర్లు

చవితి పూజలో ఆయన పదహారు పేర్లు ఒక్కొక్కటిగా చదువుతారు. జపమాల పూసలు లెక్కపెట్టినట్టు, మెల్లగా, కలిసి చెప్దాం.

సుముఖుడు, అందమైన ముఖం ఉన్నవాడు.

ఏకదంతుడు, ఒకే దంతం ఉన్నవాడు.

కపిలుడు, బంగారు గోధుమ రంగువాడు.

గజకర్ణకుడు, ఏనుగు చెవులవాడు.

లంబోదరుడు, పెద్ద బొజ్జవాడు.

వికటుడు, అందరికంటే వేరుగా, అద్భుతంగా ఉండేవాడు.

విఘ్నరాజు, విఘ్నాలకు రాజు.

గణాధిపుడు, గణాలకు ప్రభువు.

ధూమకేతువు, పొగ లాంటి జెండా ఉన్నవాడు.

గణాధ్యక్షుడు, సైన్యాలకు నాయకుడు.

బాలచంద్రుడు, నుదుటి మీద చంద్రుణ్ణి ధరించినవాడు.

గజాననుడు, ఏనుగు ముఖంవాడు.

వక్రతుండుడు, మెలి తిరిగిన తొండంవాడు.

శూర్పకర్ణుడు, చేటల్లాంటి చెవులవాడు.

హేరంబుడు, బలహీనులను కాపాడేవాడు.

స్కందపూర్వజుడు, స్కందుడికి, మన కుమారస్వామికి అన్నయ్య.

వింతైన పేరు ఒకటి గమనించారా? మళ్ళీ చూడండి. బాలచంద్రుడు. నుదుటి మీద చంద్రుణ్ణి ధరించినవాడు.

చివరి నిధి

ఇది పెట్టె అట్టడుగున ఉంది. అన్నిటికంటే అందమైనది.

గర్వంగా ఉండే చంద్రుడు గుర్తున్నాడా? ఎక్కువ తిన్న చిన్న పిల్లవాణ్ణి చూసి నవ్వినవాడు? పార్వతీదేవి శపించాక లోకమంతా అతని వైపు చూడటం మానేసింది, నవ్వులపాలవడం, నింద పడటం ఎలా ఉంటుందో అతనికి తెలిసొచ్చింది, గుర్తుందా?

చంద్రుడు నిజంగా పశ్చాత్తాపపడ్డాక, వినాయకుడు అతణ్ణి పూర్తిగా క్షమించాడట. క్షమించడమే కాదు. చంద్రుణ్ణి నాన్న జటాజూటం నుంచి కిందికి పిలిచి, కొంత కాలం తన నుదుటి మీదే ఒక మెరిసే ఆభరణంలా విశ్రాంతి తీసుకోనిచ్చాడట.

ఒక్కసారి ఆలోచించండి. తనను చూసి నవ్వినవాణ్ణి, ఆయన నగలా ధరించాడు.

అదీ మన వినాయకుడు.

ముందు పూజ అందుకునే గుండ్రటి చిన్ని దేవుడు. గుమ్మానికి కాపలా కాస్తాడు. పెద్ద పెద్ద చెవులతో అన్నీ వింటాడు. మాట తప్పడం కంటే తన దంతాన్నే విరుచుకుంటాడు. ఎలుక మీద తిరుగుతాడు, గొడుగు నీడలో మనల్ని కాపాడతాడు. మన మిఠాయిలు తింటాడు, మన తెలివితక్కువ పనుల్ని క్షమిస్తాడు, తనను చూసి నవ్వినవాళ్ళను కూడా క్షమిస్తాడు. ఆయన నిజంగా అడిగేది ఒక్క గరిక పోచ, ఒక్క నిజమైన మనసు, అంతే.

ఇక నిధి పెట్టె మూసేయండి. కొన్ని అక్షింతలు తల మీద వేసుకోండి. ఈ రాత్రి చంద్రుడి వైపు చూడకండి.

రేపు మీరు ఏది మొదలుపెట్టినా, బడి ఇంటిపని అయినా, బొమ్మ గీయడం అయినా, కొత్త చోట మొదటి రోజు అయినా, ముందు ఆయన్ని తలుచుకోండి. మీ దారి సుగమం అవుతుంది.

జై గణేశ. గణపతి బప్పా మోరియా.