Part 2 of 2 · 10 planned · 1 minచింటు, ఇసుకలో కలశం

విశాఖపట్నంలో సముద్రం పొద్దున్నే లేస్తుంది. సూర్యుడు నీళ్లలోంచి ఎర్రగా పైకి వస్తాడు. జాలరుల పడవలు ఒడ్డుకు చేరుతాయి. కాకులు గోల చేస్తాయి.

ఆ ఒడ్డుకు దగ్గరలో, రేకుల కప్పు ఉన్న ఒక చిన్న గదిలో చింటు ఉంటాడు. చింటుకు ఐదేళ్లు. కళ్లు పెద్దవి. జుట్టు ఎప్పుడూ చిందరవందరగా ఉంటుంది. చొక్కా భుజం దగ్గర చిరిగి ఉంటుంది. అమ్మ దాన్ని రెండుసార్లు కుట్టింది. మూడోసారి మళ్లీ చిరిగింది.

నాన్న చీకటి ఉండగానే లేస్తాడు. టిఫిన్ డబ్బా సంచిలో పెట్టుకుని, చెప్పుల ఫ్యాక్టరీకి నడిచి వెళ్తాడు. ఆరు కిలోమీటర్లు. బస్సు ఎక్కితే డబ్బులు పోతాయి. ఆ డబ్బులు చింటు పాల కోసం దాచుతాడు.

ఆ రోజు గుమ్మం దగ్గర నాన్న చింటు జుట్టు నిమిరాడు. చింటు జుట్టు ఇంకా చిందరవందర అయింది.

"నాన్నా, మనకు ఒకప్పుడు పెద్ద ఇల్లు ఉండేదా?" అడిగాడు చింటు.

నాన్న ఒక క్షణం ఆగాడు. "ఉండేది, నాన్నా. వరంగల్‌లో. పెరట్లో వేప చెట్టు, ఆవులు, పెద్ద వాకిలి."

"మరి ఇప్పుడు ఎక్కడ?"

"బాబాయి వాళ్లు మన ఇంటికి వచ్చారు. మనతోనే ఉన్నారు. మనం వాళ్లను నమ్మాం. ఒక రోజు కొన్ని కాగితాల మీద సంతకాలు పెట్టించుకున్నారు. ఇల్లు వాళ్లదైపోయింది. పొలం వాళ్లదైపోయింది." నాన్న నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది, కోపం లేదు. "కానీ ఒకటి గుర్తుంచుకో. మనం పోగొట్టుకున్నది డబ్బు. మంచితనం కాదు."

నాన్న వెళ్లిపోయాడు. చెప్పుల టపటప చప్పుడు వీధి చివర వరకూ వినిపించింది.

అమ్మ చీర కొంగు నడుముకు దోపుకుంది. ఆమె ఇతరుల ఇళ్లలో గిన్నెలు తోముతుంది, బట్టలు ఉతుకుతుంది, ముగ్గులు పెడుతుంది. ఆమె చేతులు నీళ్లకు తెల్లగా ముడతలు పడి ఉంటాయి.

"చింటూ, బీచ్‌కి వెళ్తే అలల దగ్గరకు పోకు. బాదం చెట్టు నీడలోనే కూర్చో. మధ్యాహ్నం వచ్చి అన్నం పెడతా."

"సరే, అమ్మా."

అమ్మ చింటు బుగ్గ మీద ముద్దు పెట్టింది. ఆమె చేతులకు సబ్బు వాసన.

వీధిలో పిల్లలు బడికి వెళ్తున్నారు. నీలం నిక్కర్లు, తెల్ల చొక్కాలు, వీపుల మీద బ్యాగులు. ఒక పాప జడకు ఎర్ర రిబ్బను కట్టుకుంది. ఒక అబ్బాయి నీళ్ల సీసా ఊపుతూ నడుస్తున్నాడు. చింటు గోడ పక్క నిలబడి వాళ్లను చూశాడు. బ్యాగులు కనిపించనంత దూరం వెళ్లే వరకూ చూశాడు.

తర్వాత బీచ్‌కి నడిచాడు.

బాదం చెట్టు కింద తడి ఇసుక గట్టిగా, చల్లగా ఉంది. చింటు ఒక పుల్ల తీసుకున్నాడు. అమ్మ నేర్పిన అక్షరాలు గీశాడు. "అ." దాని పక్కన "ఆ." తర్వాత "ఇ" గీయబోయాడు. దాని తోక ఎటు తిరగాలో మర్చిపోయాడు.

ఒక అల వచ్చింది. నురుగుతో "అ"ను మింగేసింది. "ఆ" సగం మిగిలింది. రెండో అల దాన్నీ తీసుకెళ్లిపోయింది.

చింటు చిన్నగా నిట్టూర్చాడు. మళ్లీ గీశాడు. అల మళ్లీ చెరిపేసింది. ఇది అతనికి రోజూ ఆట. అలలు ఎప్పుడూ గెలుస్తాయి.

ఆ రోజు అతను కొంచెం పక్కకు జరిగి కూర్చున్నాడు. అతని కాలి వేలు గట్టిగా ఉన్న దేనికో తగిలింది.

"అబ్బా!"

రాయి అనుకున్నాడు. కానీ రాయి ఇంత నున్నగా ఉండదు. చింటు మోకాళ్ల మీద కూర్చుని రెండు చేతులతో ఇసుక తవ్వాడు. తవ్వుతూనే ఉన్నాడు. గోళ్లలో ఇసుక దూరింది.

ఇసుకలోంచి ఒక పెట్టె బయటపడింది.

అది రాగిది. పాతబడి పచ్చగా మారింది. దాని మీద చిన్న చిన్న నత్తగుల్లలు అతుక్కున్నాయి. గుండ్రని మూత మీద ఒక ముద్ర ఉంది. ముద్ర మీద చింటు చదవలేని గీతలు ఉన్నాయి.

చింటు దాన్ని ఒళ్లో పెట్టుకున్నాడు. బరువుగా లేదు. చెవి దగ్గర పెట్టుకుని కుదిపాడు. లోపల ఏ చప్పుడూ లేదు.

"లోపల బంగారం ఉందేమో" అనుకున్నాడు. వెంటనే అమ్మ ముఖం గుర్తొచ్చింది. "ఉంటే అమ్మకి చూపిస్తా."

మూతను పట్టుకుని గట్టిగా తిప్పాడు. కదల్లేదు. పళ్లు బిగబట్టి మళ్లీ తిప్పాడు. చేతులు ఎర్రబడ్డాయి. మూడోసారి కళ్లు మూసుకుని శక్తి అంతా పెట్టాడు.

టప్!

మూత ఎగిరి ఇసుకలో పడింది.

ఎండ మండుతోంది. కానీ పెట్టెలోంచి చల్లని గాలి వీచింది. చలికాలం తెల్లవారుజాము గాలిలా. చింటు చేతుల మీద రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

తర్వాత ఫూయ్ మని ఒక సుడి లేచింది.

ఇసుక అంతా పైకి ఎగిరింది. చింటు జుట్టులోకి, చెవుల్లోకి, నోట్లోకి దూరింది. బాదం ఆకులు గిరగిరా తిరిగాయి. ఒడ్డు మీద ఆరబెట్టిన ఒక వల ఎగిరి గాల్లో తేలి మళ్లీ కింద పడింది.

"బయటికొచ్చాం! బయటికొచ్చాం! బయటికొచ్చాం!" ఒక సన్నని గొంతు అరిచింది. ఆ గొంతు ఒకసారి ఎడమ వైపు, మరుక్షణం కుడి వైపు, ఆ మరుక్షణం చెట్టు పైనుంచి వినిపించింది.

"ఆ… ఆ… ఆచ్ఛ్!"

ఒక పెద్ద తుమ్ము. చింటు ముందు ఇసుక గుంత పడింది.

"పిడుగూ!" రెండో గొంతు ఏడుపుగా అంది. "నా ముక్కు నిండా ఇసుక పోసేశావు. నేను నీతో మాట్లాడను. అంతే."

మూడో గొంతు వెంటనే మొదలుపెట్టింది. నెమ్మదిగా, కానీ ఆగకుండా.

"ఇది ఏ ఊరు? ఏ సంవత్సరం? నువ్వు ఎవరు? ఈ నీళ్లు ఉప్పగా ఎందుకు ఉన్నాయి? ఆ ఎర్ర పెంకుటిళ్లు ఎవరివి? నీ చొక్కా ఎందుకు చిరిగింది?"

చింటు గబుక్కున వెనక్కి జరిగాడు. పట్టు తప్పి ఇసుకలో కూలబడ్డాడు. చుట్టూ చూశాడు. ఎడమ వైపు ఎవరూ లేరు. కుడి వైపు ఎవరూ లేరు. చెట్టు మీద కాకి ఒక్కటే.

గుండె డబడబ కొట్టుకుంది. అమ్మ దగ్గరకు పరుగెత్తాలనిపించింది. కానీ కాళ్లు కదల్లేదు.

"మీ… మీరు ఎవరు?" అతని గొంతు వణికింది. "ఎక్కడ ఉన్నారు?"

"అది నేను అడిగాను" అంది ప్రశ్నల గొంతు. "నేను ముందు అడిగాను. ముందు నువ్వే చెప్పాలి. న్యాయం అదే కదా?"

చింటు రెప్పలు ఆర్పాడు. ఆ గొంతులో కోపం లేదు. గురువుగారి ముందు చెయ్యి ఎత్తే పిల్లవాడి గొంతులా ఉంది. తుమ్మిన గొంతు ఇంకా ముక్కు ఎగబీలుస్తోంది. పరుగుల గొంతు నవ్వుతోంది.

భయం కొంచెం తగ్గింది.

"నా పేరు చింటు" అన్నాడు. "ఇది విశాఖపట్నం. సంవత్సరం… తొంభై ఐదు. నాన్న క్యాలెండర్ మీద ఉంది."

"తొంభై ఐదా?" ప్రశ్నల గొంతు ఆశ్చర్యపోయింది. "ఏ తొంభై ఐదు? ఎవరి లెక్క? మనం ఎంత కాలం లోపల ఉన్నాం? బుడుగూ, నీకు తెలుసా?"

"చాలా కాలం" అంది ముక్కు గొంతు. "అందుకే నా కడుపు ఇంత ఖాళీగా ఉంది."

అడుగు వేళ్ల మీద లెక్కపెట్టాడు. ఆగాడు. మళ్లీ లెక్కపెట్టాడు. "రెండు వేల రెండు వందల ఏళ్లు! మనం రెండు వేల రెండు వందల ఏళ్లు ఆ కలశంలో ఉన్నాం!"

"అందుకే అంత ఆకలి" అంది ముక్కు గొంతు.

"మీరు… భూతాలా?" చింటు నెమ్మదిగా అడిగాడు.

సుడిగాలి చింటు ముక్కు ముందు ఆగింది. అతని ముంగురులు ఎగిరాయి. "అవును! నేను పిడుగు! వీడు బుడుగు! వాడు అడుగు! మేం కనిపించం, కానీ ఉన్నాం!"

"ఆ పెట్టెలో ఉన్నారా?"

"అది పెట్టె కాదు, కలశం" అన్నాడు అడుగు. "చూడు, మూత గుండ్రంగా ఉంది. పెట్టెకు మూత గుండ్రంగా ఉంటుందా? ఉండదు. మరి దాన్ని పెట్టె అని ఎందుకు అన్నావు?"

"నాకు తెలీదు" అన్నాడు చింటు. "పెట్టె లాగే ఉంది."

"హ్మ్. సరే." అడుగు గొంతు దగ్గరికి వచ్చింది. చింటు చెవి దగ్గర చల్లగా తాకింది. "ఇప్పుడు అసలు ప్రశ్న. చింటూ, ఈ రోజు తిథి ఏంటి? వారం ఏంటి? నక్షత్రం ఏంటి?"

చింటు బుర్ర గోక్కున్నాడు. ఇసుక రాలింది.

"తిథి అంటే ఏంటి?"

ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దం. అలల చప్పుడు మాత్రమే.

"నీకు తిథి తెలీదా?" అడుగు అడిగాడు. "ఎవరూ నేర్పలేదా? ఎందుకు నేర్పలేదు?"

"నేను బడికి వెళ్లను" అన్నాడు చింటు. చిన్న గొంతుతో.

పిడుగు సుడిగాలి కూడా ఒక్క క్షణం ఆగింది.

"అయితే వారంతో మొదలెడదాం" అన్నాడు అడుగు. ఈసారి అతని గొంతు మెత్తబడింది. "వారం అంటే రోజు పేరు. నిన్న ఏ రోజు?"

చింటు ఆలోచించాడు. "నిన్న నాన్న ఇంట్లో ఉన్నారు. ఫ్యాక్టరీ లేదు. నాతో గోలీలు ఆడారు."

"ఆదివారం!" అరిచాడు పిడుగు.

"అయితే ఈ రోజు సోమవారం" అన్నాడు అడుగు. "సోమవారం ఎందుకు అంటారో తెలుసా? సోముడు అంటే చంద్రుడు. చంద్రుడి రోజు. ఆదివారం సూర్యుడి రోజు. వారానికి ఏడు రోజులు. ఆది, సోమ, మంగళ, బుధ, గురు, శుక్ర, శని. చెప్పు."

చింటు వేళ్ల మీద లెక్కపెట్టాడు. "ఆది, సోమ, మంగళ… బుధ… గురు, శుక్ర, శని." ఏడో వేలు దగ్గర ఆగి, నవ్వాడు. "ఏడు!"

"బాగుంది. ఇప్పుడు తిథి. నిన్న రాత్రి చందమామ ఎలా ఉన్నాడు?"

"పూర్తి గుండ్రంగా. అమ్మ వేసే పెసరట్టు అంత పెద్దగా."

"పెసరట్టా?" బుడుగు గొంతు గబుక్కున లేచింది. "ఎక్కడ? వేడిగా ఉందా? అల్లం పచ్చడి ఉందా?"

"బుడుగూ, అది ఆకాశంలో" అన్నాడు అడుగు.

"ఆకాశంలో పెసరట్టా? అయితే నేను నీతో మాట్లాడను." బుడుగు మళ్లీ అలిగాడు.

చింటు కడుపు పట్టుకుని నవ్వాడు. ఇసుకలో దొర్లి నవ్వాడు. భూతాలతో మాట్లాడుతున్నానని అతను మర్చిపోయాడు.

"నిన్న చందమామ నిండుగా ఉన్నాడంటే నిన్న పౌర్ణమి" అన్నాడు అడుగు. "చందమామ ఒక్కో రాత్రి కొంచెం కొంచెం తగ్గుతాడు. పూర్తిగా మాయమవుతాడు. అది అమావాస్య. తర్వాత మళ్లీ కొంచెం కొంచెం పెరుగుతాడు. ఆ ఒక్కొక్క రోజుకు ఒక్కొక్క పేరు. అదే తిథి. పౌర్ణమి తర్వాతి రోజు పాడ్యమి. ఈ రోజు పాడ్యమి."

"పాడ్యమి" అన్నాడు చింటు. మాట నాలుక మీద కొత్తగా ఉంది. "రేపు?"

"విదియ. తర్వాత తదియ. ఆ తర్వాత చవితి."

"విదియ, తదియ, చవితి." చింటు కళ్లు మెరిశాయి. "వినాయక చవితి లాగా!"

"అవును!" అడుగు సంతోషంగా అన్నాడు. "ఆ చవితి కూడా ఒక తిథే. నీకెలా తెలుసు?"

"అమ్మ చెప్పింది. మేం వరంగల్‌లో పెద్ద వినాయకుడిని పెట్టేవాళ్లమట."

"ఇక నక్షత్రం" అన్నాడు అడుగు. "ఆకాశంలో ఇరవై ఏడు నక్షత్రాల ఇళ్లు ఉన్నాయి. అశ్విని, భరణి, కృత్తిక… చందమామ రోజుకో ఇంటికి అతిథిగా వెళ్తాడు. ఈ రోజు ఏ ఇంట్లో ఉన్నాడో, అదే ఈ రోజు నక్షత్రం."

"చందమామ రోజూ వేరే ఇంటికి వెళ్తాడా?" చింటు ఆకాశం వైపు చూశాడు. "అయితే ఈ రోజు ఏ ఇంట్లో ఉన్నాడు?"

"అదే నేను అడుగుతున్నాను!" అడుగు అరిచాడు.

"నేను చూసొస్తా!" అన్నాడు పిడుగు.

ఫూయ్. బాదం ఆకులు ఊగాయి. ఒక్క రెప్పపాటు. ఫూయ్. పిడుగు తిరిగొచ్చాడు. అతని వెంట ఒక పావురం ఈక కిందకు తేలుతూ వచ్చింది.

"పైన ఒక్క నక్షత్రం కూడా లేదు!" అన్నాడు పిడుగు, ఊపిరి బిగబట్టి. "ఎవరో దొంగిలించారు!"

"ఎందుకు లేవు?" అడుగు అడిగాడు. "ఎక్కడికి పోయాయి? ఎప్పుడు పోయాయి?"

చింటు వేలితో సూర్యుడిని చూపించాడు. కళ్లు చిట్లించాడు.

"పగలు సూర్యుడు ఉన్నాడు కదా. ఆయన వెలుగులో నక్షత్రాలు కనిపించవు. రాత్రి అవే వస్తాయి. నాన్న చెప్పారు."

ఈసారి నిశ్శబ్దం పెద్దది.

"ఓహో" అన్నాడు పిడుగు.

"ఓహో" అన్నాడు అడుగు. ఆ గొంతులో ఒక చిన్న నవ్వు ఉంది. "నువ్వు నాకు ఒకటి నేర్పావు, చింటూ."

చింటు ఛాతీ కొంచెం ఉబ్బింది. అతను పుల్ల మళ్లీ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. తడి ఇసుకలో ఒక పెద్ద గుండ్రని చందమామ గీశాడు. దాని పక్కన ఏడు చిన్న గీతలు. ఏడు రోజులు. పైన చుక్కలు. చాలా చుక్కలు.

"తిథి అంటే చందమామ ఆకారం" అన్నాడు, ప్రతి దాన్ని వేలితో తాకుతూ. "వారం అంటే ఏడు రోజుల పేర్లు. నక్షత్రం అంటే చందమామ వెళ్లే ఇల్లు."

ఒక అల వచ్చింది. చందమామను, ఏడు గీతలను, చుక్కలను అన్నింటినీ తుడిచేసింది.

చింటు ఈసారి నిట్టూర్చలేదు. తడి ఇసుక వైపు చూడకుండా, ఆకాశం వైపు చూస్తూ మళ్లీ అన్నాడు. "ఈ రోజు సోమవారం. పాడ్యమి."

"సరిగ్గా చెప్పావు" అన్నాడు అడుగు. "ఇప్పుడు ఇంకో ప్రశ్న…"

"ఇంకో ప్రశ్న వద్దు" అన్నాడు పిడుగు.

వాళ్లిద్దరూ వాదించుకుంటుండగా, బాదం చెట్టు నీడలో ఒక గురక వినిపించింది. గర్ర్… ఫ్యూ… గర్ర్… ఫ్యూ…

చింటు తల తిప్పాడు. ఖాళీ కలశం పక్కన, వెచ్చని పొడి ఇసుకలో ఒక గుండ్రని గుంత పడి ఉంది. ప్రతి గురకకు ఆ గుంత అంచున ఇసుక రేణువులు కొంచెం పైకి లేచి, మళ్లీ కిందకు జారుతున్నాయి.