Part 2 of 4 · 5 planned · 1 minఇన్‌ఛార్జ్ ఆఫీసరు

రెండో రోజు లాస్య వాళ్ళమ్మ ల్యాండ్‌లైన్‌కి ఫోన్ చేసింది. ఈ కథ మొత్తం మొదలైంది అక్కడే.

పొద్దున్న పదకొండు గంటలు. ఏ టైములో అయినా మోగొచ్చు అని ఆయన చెప్పారు కదా అని, లాస్య తొమ్మిదింటి నుంచే ఫోన్ పక్కన కాపలా కూర్చుంది. మోగగానే ఒక్క ఉదుటున రిసీవర్ లాక్కుని "అండీ?" అంది ఆత్రంగా. "అండీ ఎవరే? నేను," అంది అమ్మ. ముందు రాత్రి పడేసి మళ్ళీ నిలబెట్టిన అదే కుర్చీలో నీరసంగా కూలబడి, "అమ్మా.." అంది లాస్య.

అమ్మ దగ్గర గంట టైము ఉంది. అసలు అమ్మ దగ్గర ఎప్పుడూ గంట టైము ఉంటుంది. అక్కడ వానలు ఎలా ఉన్నాయి, సరిగ్గా తింటున్నావా, ఏం తింటున్నావు, పక్కింటావిడ మంచిదేనా.. ఒకదాని తర్వాత ఒకటి. లాస్య అన్నిటికీ జవాబు చెప్తూనే, అమ్మ తొందరగా ఫోన్ పెట్టేస్తే లైను ఖాళీ అవుతుంది కదా అని లోలోపల అనుకుంది. అలా అనుకున్నందుకు మళ్ళీ తనమీద తనకే బాధ వేసి, ఇంకా ఎక్కువ జవాబులు చెప్పింది.

అప్పుడు అమ్మ అడిగింది. "ఇంతకీ ఆయన్నే ఎందుకు పంపారే? కొత్తగా చేరినవాడికి మూడు వారాలంటే ఎక్కువే కదా. అసలు అక్కడ చేసే పని ఏంటి?"

ఆ పొద్దున లాస్య పరిస్థితి ఏంటో ఒక్కసారి ఆలోచించండి. రాత్రంతా నిద్ర లేదు. ఉండాల్సిన దానికంటే మరీ పెద్దగా అనిపిస్తున్న ఇల్లు. రెండు రోజులుగా సగం ప్లేటు అన్నమే. అటు చూస్తే జనంతో కళకళలాడే ఇంట్లోంచి అమ్మ.. పక్కింటి వాళ్ళకి గొప్పగా చెప్పుకోవాలనుకున్నప్పుడు వాడే ఆ గొంతుతో, నీ మొగుడు సరిగ్గా ఏం చేస్తాడే అని అడుగుతోంది.

"ఆయన్ని ఇన్‌ఛార్జ్ ఆఫీసర్‌గా పంపారమ్మా," అంది లాస్య. "ఆడిట్ క్యాంపుకి. ఇది అయ్యాక ప్రమోషన్ ఉంటుందని చెప్పారట."

చాలా తేలిగ్గా అనేసింది. కానీ అంటున్నప్పుడే, టేబుల్ అంచు నుంచి గ్లాసు జారి కింద పడుతున్న చప్పుడు విన్నట్టు తనకే వినిపించింది. చెవులు వేడెక్కేలోపే ఆ మాట తీగ మీద హైదరాబాద్ చేరిపోయింది.

"ఇన్‌ఛార్జ్ ఆఫీసరా! ఒసేయ్ లాస్యా! మరి ఇంత మంచి విషయం ముందే చెప్పలేదేంటే? మీ నాన్న ఎంత సంతోషపడతారో తెలుసా! మొత్తం ఆయనే ఇన్‌ఛార్జా?"

"దాదాపు అలాంటిదేనమ్మా.."

"దాదాపు అలాంటిదేనట.. చూడు దీని వరస. ఉండు, మీ నాన్నకి చెప్తాను."

ఆ మధ్యాహ్నమే అమ్మ నాన్నకి చెప్పేసింది. రామచంద్రరావు గారు ముప్ఫై ఒక్క ఏళ్ళు బ్యాంకులో పని చేశారు. ఒక్కసారి కూడా దేనికీ ఇన్‌ఛార్జ్‌గా ఎక్కడికీ వెళ్ళలేదు. అందుకే ఆయన ఎంతగా సంబరపడిపోయారంటే, వెంటనే మనుబోలులో సుబ్బయ్యకి ఫోన్ చేశారు. సంక్రాంతి నుంచీ ఇద్దరు వియ్యంకులూ ప్రతి ఆదివారం ఫోన్లో వానల గురించీ బోర్ల గురించీ మాట్లాడుకుంటున్నారు మరి. సుబ్బయ్య "ఊఁ" అని ఊరుకుని, పొయ్యి దగ్గర ఉన్న లక్ష్మమ్మకి చెప్పాడు. లక్ష్మమ్మ కూడా "ఊఁ" అనే అంది. కానీ సాయంత్రం ఐదింటికి బోరింగ్ పంపు దగ్గర నీళ్ళు పట్టుకుంటూ, తన కొడుకుని గవర్నమెంటు పని మీద ఇన్‌ఛార్జ్‌గా దీవులకి పంపారని చెప్పింది. పంపు దగ్గర ఉన్నావిడ వీధంతా చెప్పేసింది.

మంగళవారం రాత్రికల్లా సుబ్బయ్య కొడుకు ఆఫీసర్ అయిపోయాడని మనుబోలు మొత్తానికి తెలిసిపోయింది. ఆంతూర్‌కి మాత్రం అందులో ఒక్క ముక్క కూడా చేరలేదు. లాస్యకి తెలిసిందల్లా ఒకటే.. అమ్మ పది నిమిషాలు సంతోషపడింది, దానికి తనకి ఏ ఖర్చూ కాలేదు అని.

* * *

మూడో రోజు స్కూలు అయిపోయాక నీతు, అమ్ముని తీసుకుని, ఒక స్టీలు డబ్బా నిండా అరటిపండు హల్వాతో వచ్చింది. అమ్ము రాగానే నేరుగా అలమారా దగ్గరికి వెళ్ళి గవ్వలు లెక్కపెట్టడం మొదలుపెట్టింది. నీతు వంటింటి నేల మీద కూర్చుని, తనదైన నెమ్మది ఇంగ్లీషులో, ప్రమోద్‌ది అక్కడ ఏం పని అని అడిగింది.

"ఆడిట్," అంది లాస్య. "ఆయన.. అంటే.. ఒకరకంగా దానికి ఇన్‌ఛార్జ్."

ఈసారి కాస్త చిన్నగా చెప్పింది. "ఒకరకంగా" అని, నీతు కళ్ళలోకి చూడకుండా హల్వా డబ్బా వంక చూస్తూ అంది. నీతు మొహం మాత్రం ఎప్పటిలాగే వెలిగిపోయింది. "ఇన్‌ఛార్జా! సజిత్ ఎంత హ్యాపీ అవుతాడో! ప్రమోద్ అతని జూనియర్, అప్పుడే ఇన్‌ఛార్జ్. చూశారా, నేనే ట్రైనింగ్ ఇచ్చాను అని చెప్పుకుంటాడు."

"అంత కాదులే" అనడానికి లాస్య నోరు తెరిచి, మళ్ళీ మూసేసింది. "అంత కాదు" అంటే "మరి ఎంత?" అని అడుగుతుంది. దానికి "నేనే కల్పించి చెప్పాను" అని ఒప్పుకోవాలి. హల్వా చేసి తెచ్చిన మనిషి ముందు ఆ మాట అనే ధైర్యం లేకపోయింది. "టీ తాగుతారా?" అని మాట మార్చేసింది. ఆ మాట నీతుతో పాటే ఇంట్లోంచి బయటికి వెళ్ళి, పది నిమిషాలు నడిచి, సజిత్ ఇంటికి చేరిపోయింది.

* * *

నాలుగో రోజు ఫోన్ సాయంత్రం ఆరింటికి వచ్చింది. అది మంచి ఫోన్. ఫైళ్ళు తీసుకుని పడవలో ఇంకో దీవికి వెళ్ళొచ్చాడట. వాచీ పెట్టుకుని కూర్చునే క్లర్కు పేరు రఫీక్ అట, ఈమధ్యే అతన్ని చూసి పలకరింపుగా తల ఊపడం మొదలుపెట్టాడట. "నీకు పోస్టులో ఒకటి పంపాను," అన్నాడు ఉత్సాహంగా. "ఏంటని మాత్రం అడగొద్దు. చేరడానికి పది రోజులు పడుతుందని రఫీక్ చెప్పాడు."

"ఏంటది?"

"అడగొద్దు అని చెప్పాను కదా."

"ఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు," అన్నాడు వెనకనుంచి రఫీక్. ప్రమోద్ "థాంక్యూ రఫీక్" అనడం, రఫీక్ మళ్ళీ "తొమ్మిది" అనడం వినిపించి లాస్య ఫక్కున నవ్వేసింది.

ఆఫీసర్ సంగతి మాత్రం లాస్య అతనికి చెప్పలేదు. అసలు ఆ ఆలోచనే రాలేదు. అది అమ్మతో ఏదో అన్న మాట, అంతే. అతని దీవికీ, అతని పది నిమిషాలకీ దానితో ఏం సంబంధం? అమ్ము గవ్వలు లెక్కపెట్టిన సంగతి చెప్పింది. అతను తనకి ఆ గవ్వ దొరికిందని చెప్పాడు.. ఆ ఒక్కటీ, షర్టు జేబులో జాగ్రత్తగా దాచాడట. "సరిగ్గా తిను" అంటుండగానే పది నిమిషాలకి లైను కట్ అయిపోయింది. డయల్ టోన్‌కే "అలాగేనండీ" అని జవాబు చెప్పింది లాస్య.

ఐదో రోజు ఫోన్ మధ్యాహ్నం రెండింటికి వచ్చింది. అది మంచి ఫోన్ కాదు.

ఎప్పటిలా "లాస్యా, విను" అని కాకుండా ఒట్టి "లాస్యా" అనగానే ఆమెకి అర్థమైపోయింది. ముందు అమ్మతో మాట్లాడాడట. శ్రావణి తన హాస్టల్ వార్డెన్‌కి చెప్పి, వార్డెన్ క్యాంపుకి కబురు పంపి, ఇంటికి ఫోన్ చేయమని చెప్పించింది. అమ్మ ఏదో చెప్పాలంటోందట. అందుకే తన పది నిమిషాల్లో రెండు నిమిషాలు మనుబోలుకి ఇచ్చాడు. అమ్మ ఒకే ఒక్క మాట అంది, అదీ బోరింగ్ పంపు దగ్గర మాట్లాడే గొంతుతో.

"'ఊరంతా నీ ప్రమోషన్ సంగతే మాట్లాడుకుంటున్నారు నాయనా. ఏం ప్రమోషన్ అది?'"

లాస్య గుండె ఒక్కసారిగా జారి కడుపులోకి పడిపోయినట్టు అయింది.

"లాస్యా, ఏం ప్రమోషన్? ఊరంతా తెలుసు అంటోంది అమ్మ. ఏ ఊరు? అసలు వాళ్ళకి నువ్వేం చెప్పావు?"

"అండీ, నేను.. అమ్మ ఏం పని అని అడిగితే నేను.."

"ఏమన్నావు?"

"మీరు.. ఒకరకంగా ఇన్‌ఛార్జ్ అని. క్యాంపుకి. అండీ, అమ్మతోనే అన్నాను, ఆ గొంతుతో అడిగింది, ఆ గొంతు మీకు తెలుసు కదా.. నేను అంతగా ఆలోచించలేదు.."

"ఇన్‌ఛార్జ్.." అతని గొంతు పెద్దది కాలేదు. ఎప్పుడూ కాదు. ఇది ఆ నిశ్శబ్దపు గొంతు, బాధ వస్తే పనిలో మునిగిపోయే మనిషి గొంతు. "లాస్యా, నేను ఫైళ్ళు మోస్తాను. షెడ్డులో కూర్చుని నంబర్లకి టిక్కులు పెడతాను, ఆ ఫైళ్ళని పడవ దాకా మోసుకెళ్తాను. ఇక్కడ ఇన్‌ఛార్జ్ ఆఫీసర్ ఎర్నాకుళం నుంచి వచ్చిన ఒకాయన. ఆయనకి నా పేరు కూడా తెలియదు. మీ అమ్మ మీ నాన్నకి చెప్పిందా?"

"తెలీదు.. అవును. చెప్పే ఉంటుంది."

"మీ నాన్న మా నాన్నకి చెప్పారు. మా అమ్మ బోరింగ్ పంపు దగ్గర అందరికీ చెప్పింది."

"అండీ, అమ్మకి పొరపాటు అయిందని చెప్పేస్తాను, ఈరోజే ఫోన్ చేస్తాను, నేను అలా ఎందుకు అన్నానంటే.."

"ఇంకా తొమ్మిది నిమిషాలు," అన్నాడు రఫీక్. మనుబోలుకి ఇచ్చిన రెండు నిమిషాలూ అదే పదిలోంచి పోయాయి కదా, అందుకే వెంటనే "ఒక్క నిమిషం" అన్నాడు.

"అండీ, వినండి, నేను ఏదో మాట వరసకి.."

"ఏదో మాట వరసకి" దగ్గరే లైను కట్ అయిపోయింది.

రిసీవర్ పట్టుకుని అలాగే బిగుసుకుపోయి కూర్చుంది లాస్య. కనీసం తను చెప్పాలనుకున్న వాక్యం కూడా పూర్తి చేయలేకపోయింది. చెవిలో తను సగం చెప్పిన మాట, అమ్మ గొంతులో ఊరంతా.. వాటిని మోసుకుంటూ అతను ఆ రేకుల షెడ్డులోకి వెళ్ళిపోయాడు. మళ్ళీ ఫోన్ ఎప్పుడు మోగుతుందో ఆ లైను ఇష్టం. అప్పటిదాకా తను చేసిన పనిని గుండెల మీద పెట్టుకుని కూర్చోవడం తప్ప ఇంకేమీ చేయలేదు.

ఆ సాయంత్రం కిటికీ దగ్గర నిలబడి అమ్మకి ఫోన్ చేసింది. "అమ్మా, ఆ ఆఫీసర్ సంగతి.. అది సరిగ్గా అలా కాదు, ఎవరికీ చెప్పకు." "అలా కాదంటే ఏంటే? మీ నాన్న గుళ్ళో అందరికీ చెప్పేశారు," అంది అమ్మ అయోమయంగా. "తర్వాత చెప్తానమ్మా," అంటూ లాస్య కాల్ కట్ చేసేసింది. లాస్య తన జీవితంలో ఎప్పుడూ అమ్మ ఫోన్‌ని అలా మధ్యలో కట్ చేయలేదు.

* * *

ఆరో రోజు పొద్దున్న ఏడింటి నుంచే ల్యాండ్‌లైన్ దగ్గర కూర్చుంది. పదకొండింటికి చూస్తే ఇంట్లో బియ్యం లేవు, పాలు లేవు. పది నిమిషాలే కదా, మార్కెట్ పది నిమిషాల దూరమే, ఆ మొదటి రాత్రి తప్ప ఆయన ఎప్పుడూ మధ్యాహ్నం పన్నెండు లోపు చేయలేదు కదా అని తనకి తనే సర్దిచెప్పుకుంది. సంచి తీసుకుని గబగబా వెళ్ళింది.

ఇరవై రెండు నిమిషాల్లో తిరిగి వచ్చేసింది. ఇరవై రెండు అని ఖచ్చితంగా తెలుసు, ఎందుకంటే వెళ్ళేటప్పుడు గుమ్మంలో ఫోన్లో టైము చూసింది, వచ్చాక మళ్ళీ చూసింది. ఇల్లు నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ల్యాండ్‌లైన్ గుడ్డ కవర్ కప్పుకుని తన టేబుల్ మీద తను ఉంది.

దాని మీద చిన్న ఎర్ర లైటు మిణుకుమిణుకుమంటోంది.

ఒక మిస్డ్ కాల్. నంబరు లేదు, ఆ దీవి ఫోన్ నంబరు చూపించదు. తిరిగి చేసే దారి కూడా లేదు, ఎందుకంటే దీవికి మనం చేయలేం, దీవే మనకి చేస్తుంది. ఉన్నది ఆ ఎర్ర లైటు ఒక్కటే. వెలుగుతూ, ఆరుతూ.. వెలుగుతూ, ఆరుతూ. చేతిలో బియ్యం సంచితో గుమ్మంలోనే నిలబడిపోయి, ఊపిరి కూడా తీసుకోవడం మర్చిపోయి, లాస్య దాని వంకే చూస్తోంది.