Part 4 of 4 · 1 minముప్పై మూడు గంటలు

ఆరో రోజు సాయంత్రం కూడా ప్రమోద్ ఆలస్యం అయ్యాడు. చేయడానికి ఇంకేమీ లేక లాస్య అమ్ముతో కలిసి టేబుల్ దగ్గర కూర్చుంది. ముందు ఒక పేజీ ఇంగ్లీష్ వాక్యాలు.

అమ్ము నాలుక బయటపెట్టి, ఒళ్ళంతా వంచి కష్టపడి రాస్తోంది. "ద క్యాట్ సాట్ ఆన్ ద మ్యాట్." ఆ వాక్యం పూర్తవగానే పెన్సిల్ కింద పెట్టి లాస్య వైపు తిరిగింది. రోజంతా ఏదో బరువు మోసుకు తిరిగి, ఇప్పుడు దాన్ని దించుకోవడానికి సరైన సమయం దొరికిన పిల్ల మొహం పెట్టి చూసింది.

"లాస్య ఆంటీ.. మిమ్మల్ని ఒకటి అడగాలి."

"అడుగు."

అమ్ము జాగ్రత్తగా, ఇంగ్లీష్‌లో, ఒక్కో మాటా విన్నది విన్నట్టే చెప్పింది. ఏది విన్నా అచ్చం అలాగే తిరిగి చెప్పడం ఆ పిల్ల అలవాటు.

"ప్రమోద్ అంకుల్ అచ్చన్‌తో చెప్పారు.. లాస్య ఆంటీ తనకి తెలిసిన వాళ్ళందరిలో అందరికంటే తెలివైన మనిషి అని. ఆంటీకి తనతో ఎక్కడ బోర్ కొట్టేస్తుందో అని తనకి భయంగా ఉందని."

లాస్య పెన్ను పేజీ మీదే ఆగిపోయింది.

"ఎప్పుడు?" గొంతు పెగలకపోయినా అడిగింది.

"కార్లో. నిన్న. వాన పడుతోందని అచ్చన్ ఆఫీసు నుంచి అంకుల్‌ని కార్లో తీసుకొచ్చారు. నేను వెనక సీట్లో ఉన్నాను. నేను నిద్రపోతున్నా అనుకున్నారు. కానీ నేను నిద్రపోలేదు."

"మరి మీ అచ్చన్ ఏమన్నారు?"

"అచ్చన్ 'పిచ్చిగా మాట్లాడకు' అన్నారు. అప్పుడు అంకుల్ 'టాక్ యూ టునైట్' అన్నారు." అమ్ము కనుబొమలు ముడిచింది. "ఆంటీ, టాక్ యూ టునైట్ అంటే ఏంటి? అమ్మని అడిగితే నవ్వింది."

పొయ్యి దగ్గర నీతు పకపకా నవ్వుతోంది. "ఈ పిల్ల ఉంది చూశావూ! అన్నీ వింటుంది. ఈ ఇంట్లో ఏదీ దాగదు అసలు.."

అంటూ గరిటెతో సహా వెనక్కి తిరిగి, లాస్య మొహం చూసింది.

నీతు గరిటె కింద పెట్టి, వచ్చి లాస్య ఎదురుగా కూర్చుంది. స్కూల్లో నెమ్మదిగా నేర్చుకునే పిల్లలతో చేసే పనే ఇప్పుడూ చేసింది. నెమ్మదిగా, ఇంగ్లీష్‌లో, చేతులతో చూపిస్తూ చెప్పింది.

"లాస్యా. విను. ఆ రోజు. వంటింట్లో. బీన్స్. గుర్తుందా?"

లాస్య తల ఊపింది. నోట్లోంచి మాట రావడం లేదు.

"నేను నీతో అన్నాను. మీ ఆయన నెమ్మది. సైలెంట్ టైప్." నీతు ఒక చెయ్యి టేబుల్ మీద కదలకుండా పెట్టింది. "మా నాన్నలా. మాటలు ఉండవు. సజిత్ ఇలా." ఇంకో చెయ్యి గాల్లో ఆడించింది, గోల గోల అన్నట్టు. "నేను గోలని పెళ్ళి చేసుకున్నా. కానీ మా అమ్మ ఎప్పుడూ అనేది.. లాస్యా, ఈ నెమ్మది మనుషులే చివరి దాకా నిలుస్తారు. నిలుస్తారు అంటే.. ఉంటారు. ఆఖరి దాకా." రెండు చేతులూ దగ్గరికి చేర్చి కలిపింది. "నువ్వు అదృష్టవంతురాలివి అన్నాను. నేను అన్నది అదే."

"మీరు డల్ అన్నారు," అంది లాస్య బలహీనంగా.

"నేనా? ఏమన్నాను?"

"ఒక మాట. రెండుసార్లు. వాతావరణం పాఠంలో మాటలా వినిపించింది. డల్ అని. మబ్బుగా అని."

నీతు రెండు చేతులతో మొహం కప్పుకుంది.

"అయ్యో లాస్యా! అది డల్ కాదు. చివరి దాకా నిలిచి ఉండేవాళ్ళని అనే మాట అది. శబ్దం దాదాపు ఒకటే." మొహం మీంచి చేతులు తీసింది. "నువ్వు 'అరియాం, ఐ నో, ఐ నో' అన్నావు. అమ్మాయి తెలివైనది, అర్థం చేసుకుంది అనుకున్నా. ఐదు రోజులుగా నేను మీ ఆయన్ని డల్ అన్నానని అనుకుంటూ ఉన్నావా?"

లాస్య జవాబు చెప్పలేదు. మనసులో లెక్క వేసుకుంటోంది. టీ. రిమోట్. "నైస్ ప్లేస్, సరిగ్గా చెప్పండి." "వద్దు, నువ్వు నన్ను దగ్గరుండి చూసుకోవాల్సి వస్తోందని వాళ్ళు అనుకుంటారు." ఆ రెండు వందల మీటర్లు. ముప్పై మూడు గంటల మలయాళం.. దానికి తను చెల్లించిన మూల్యం ఇదన్నమాట.

"ఆఫీసు ఎక్కడ?" అని అడిగింది.

"లాస్యా, వాన పడుతోంది, అతనే వస్తాడు కదా.."

"ఎక్కడ?" ఈసారి గట్టిగా అడిగింది.

నీతు చెప్పింది. పది నిమిషాలు, ఎత్తు దిగి, బస్టాండ్ దాటగానే రేకుల పైకప్పు ఉన్న పొడవాటి గది. ఇంట్లో కట్టుకునే చీరతోనే, గొడుగు కూడా లేకుండా లాస్య గుమ్మం దాటేసింది. వెనకనుంచి అమ్ము అరిచింది, "ఆంటీ, దాని అర్థం ఏంటో మీరు చెప్పలేదు!"

వాన ఆగకుండా ఒకే తీరున కురుస్తోంది. బస్టాండ్ దగ్గరికి వచ్చేసరికి ఒళ్ళంతా తడిసి ముద్దయిపోయింది. ఆ సంగతి కూడా ఆమెకి తెలియలేదు. ఆఫీసులో చివర ఒక్క ట్యూబ్‌లైట్ మాత్రమే వెలుగుతోంది. గేటు దగ్గర ప్లాస్టిక్ షీట్ కప్పుకుని ఉన్న వాచ్‌మన్, రాత్రి ఎనిమిదింటికి తడిసి ముద్దైన ఒక ఆడమనిషిని చూసి, "ఎవరు?" అని అడిగాడు.

"ప్రమోద్ సార్ వైఫ్‌ని."

వాచ్‌మన్ మొహం మారిపోయింది. "ఆ.. హైదరాబాద్ మేడం!" అంటూ గేటు తీశాడు. ఆఫీసులో అందరూ ఆమెని అలాగే పిలుస్తారని ఆమెకి తర్వాత తెలిసింది. ఆ పిలుపులో ఎగతాళి ఏమీ లేదు.

ట్యూబ్‌లైట్ కింద పొడవాటి టేబుల్ దగ్గర ప్రమోద్ ఒక్కడే కూర్చుని ఉన్నాడు. చుట్టూ తడి ఫైళ్ళ కట్టలు, వాళ్ళ నాన్నలాగే భుజం మీద ఒక తువ్వాలు. తల ఎత్తి చూసేసరికి, గుమ్మంలో ఒంటి నిండా నీళ్ళు కారుతూ నిలబడిన ఆమె కనిపించింది. చెప్పు తేలుకుంటూ వెళ్ళిన ఆ రాత్రి అతని మొహం ఎలా మారిందో, ఇప్పుడూ సరిగ్గా అలాగే మారింది.

"లాస్యా! ఏమైంది? ఎవరు.."

"అమ్ము చెప్పింది."

అతను చేతిలో స్కేలు కింద పెట్టాడు.

"మీరు సజిత్ సార్ కార్లో అన్న మాట నాకు అమ్ము చెప్పింది. మీకు తెలిసిన వాళ్ళలో నేనే అందరికంటే తెలివైనదాన్నని. మీతో నాకు బోర్ కొడుతుందేమో అని మీకు భయమని." ఆమె గొంతు సరిగ్గా పలకడం లేదు. "నిజమేనా?"

ఈసారి అతను "టాక్ యూ టునైట్" అనలేదు. ఒక క్షణం ఫైళ్ళ వైపు చూసి, తర్వాత ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు.

"అవును."

"బోర్ కొట్టడమా? అండీ, ఏడాది పాటు మీ ఒంటిగంట ఫోన్లు లెక్కపెట్టుకుంటూ బతికాను నేను. వేరేవాళ్ళ ఇంట్లో కూడా ఒంటిగంటకి ఫోన్ పట్టుకుని ఆ ఉయ్యాల మీద కూర్చున్నాను. మీతో నాకు బోర్ కొడుతుందట!"

"నాకు ఏదైనా నేర్పమని నా సీనియర్‌ని అడిగావు," అన్నాడు ప్రమోద్. నెమ్మదిగా. "ఆయన భార్య ముందు. ఆయన పిల్ల ముందు. అదీ మొదటి రాత్రే."

"షో చేశానండీ!" వానతో పాటే ఆమెలోంచి మాటలు ఒక్కసారిగా తన్నుకొచ్చాయి. "నీతు ముందు షో చేశాను. మొగుడి మీద జోకులేయగలిగే పెళ్ళాంలా కనిపించాలనుకున్నా. మోడర్న్‌గా, అచ్చం వాళ్ళలా. టేబుల్‌కి వాళ్ళ వైపు నేనూ ఉండాలనుకున్నా. తర్వాత, నీతు మిమ్మల్ని 'డల్' అని అన్నట్టు నాకు అనిపించింది. ఆవిడ అనలేదు, నేనే తప్పుగా విన్నా. ముప్పై మూడు గంటలండీ.. ముప్పై మూడు గంటలు నేర్చుకుంటే మూడు మాటల్లో ఒక్కటే అర్థమైంది. అయినా 'ఐ నో, ఐ నో' అన్నా. రిమోట్ లాక్కున్నా. మిమ్మల్ని సరిదిద్దాను. మీరు దాన్ని అలా విన్నారని నాకు తెలియదు. నిజంగా తెలియదండీ. ఆయన ముందు మీరు నన్ను చూసి సిగ్గుపడుతున్నారు అనుకున్నా."

"నిన్ను చూసి సిగ్గుపడటమా?" తనకి రాని ఏదో భాషలో మాట పలుకుతున్నట్టు అన్నాడు. "నువ్వే నన్ను చూసి సిగ్గుపడుతున్నావు అనుకున్నా. చేపల కూర వండే ఒక మనిషి ముందు. నీకు తెలియదని నాకు తెలియదు."

"మీరు అడగలేదు."

"నువ్వు చెప్పలేదు."

ఇద్దరూ అలాగే నిలబడిపోయారు. ట్యూబ్‌లైట్ గుయ్యిమని చప్పుడు చేస్తోంది.

అప్పుడు.. ఒక్క మాట అనాల్సి వస్తుందని వారమంతా ఆరేళ్ళ పిల్లతో, లెక్కల పుస్తకంతో కూర్చున్న ప్రమోద్, ఒక మాట అన్నాడు. ఘోరంగా. మలయాళంలో. ముప్పై మూడు గంటల్లో మొదటి మాట, వారం రోజుల్లో నీతు నలభైసార్లు అంటుంటే అతను విన్న మాట.

"ఎంతు పట్టి?"

అది తప్పుగా వచ్చింది. ఆగాల్సిన చోట ఆగలేదు. ఏదో నెల్లూరు మనిషి వాతావరణం గురించి ఆరా తీస్తున్నట్టు వినిపించింది.

లాస్యకి నవ్వొచ్చింది. అదే క్షణంలో ఏడుపు కూడా తన్నుకొచ్చింది. జీఎస్టీ ఆఫీసు గుమ్మంలో, మొహానికి అతుక్కుపోయిన జుట్టుతో, ఆ హైదరాబాద్ మేడం తన మొగుడి మలయాళానికి ఒకేసారి నవ్వుతూ, ఏడుస్తూ నిలబడిపోయింది. అతను టేబుల్ చుట్టూ తిరిగి వచ్చి, భుజం మీది తువ్వాలు తీసి ఆమె తల మీద వేశాడు. అంతే.. ఐదు రోజుల కథ అక్కడితో ముగిసిపోయింది.

ఇద్దరూ ఒకే ఆఫీసు గొడుగు కింద ఎత్తు ఎక్కుతూ తిరిగి వచ్చారు. ఆ గొడుగు ఇద్దరిలో ఎవరినీ తడవకుండా ఆపలేకపోయింది.

* * *

నీతు గుమ్మంలోనే ఎదురుచూస్తోంది. తడిసి ముద్దయిన ఇద్దరినీ.. ఆమె చీరని, అతని ప్యాంటుని.. పైనుంచి కిందిదాకా చూసి, నడుం మీద చేతులు పెట్టుకుని ఇంకోసారి అడిగింది.

"ఎంతు పట్టి?"

"ఒన్నుమిల్లా," అంది లాస్య.

ఈసారి ఆ మాట నిజం. పదేళ్ళుగా పిల్లలకి పాఠాలు చెప్తున్న నీతుకి అది నిజమే అని వినిపించింది. లోపలికి వెళ్ళి మంచి టవల్ తెచ్చింది.

సజిత్ టీవీ ముందు నుంచి తల ఎత్తి, లాస్య భుజం చుట్టూ చెయ్యి వేసి హాల్లో నీళ్ళు కారుతూ నిలబడిన తన జూనియర్‌ని చూశాడు. "ప్రమోద్.. అదేంటో గానీ, అది నాకు కూడా నేర్పు," అన్నాడు. ఎవరూ అతనికి వివరించలేదు. అప్పుడూ లేదు, ఆ తర్వాతా లేదు.

ఏడో రోజుకి క్వార్టర్స్ ఆరిపోయాయి. నీతు ఒక స్టీలు డబ్బా నిండా చికెన్ కూర ఇచ్చింది. అమ్ము స్కెచ్ పెన్నుతో ఒక బొమ్మ గీసి ఇచ్చింది. బైక్ మీద ఇద్దరు మనుషులు, నిలువు గీతల్లా కురుస్తున్న వాన. కింద జాగ్రత్తగా ఇంగ్లీష్ కేపిటల్ లెటర్స్‌లో రాసిన ప్రశ్న: "వాట్ ఈజ్ టాక్ యూ టునైట్?" లాస్య ఆ బొమ్మని వంటింటి ర్యాక్ మీద పొడి డబ్బాల పక్కన పెట్టింది. అది అక్కడే ఉండిపోయింది.

వన్ బీహెచ్‌కే క్వార్టర్స్‌కి తిరిగొచ్చిన మొదటి రాత్రి ల్యాండ్‌లైన్ పనిచేయడం లేదు. ఎప్పటిలాగే సిగ్నల్ లేదు. పైకప్పు మీద వాన చప్పుడు. సజిత్ ఇంట్లో రెండు చాపల మధ్య ఉన్న ఆ అడుగు దూరం.. ఇప్పుడు అది ఎవరో వేరేవాళ్ళకి జరిగిన సంగతిలా అనిపిస్తోంది.

"అయితే..," వారం రోజులుగా ఒక ప్రశ్నని దాచుకున్న గొంతుతో చీకట్లోకి అంది లాస్య. "టాక్ యూ టునైట్. అంటే ఏంటి? అమ్ము అడిగింది."

"అమ్ము నన్ను కూడా అదే అడిగింది," అన్నాడు ప్రమోద్. "కార్లో. వాళ్ళ నాన్న నన్ను పిచ్చిగా మాట్లాడకు అనకముందు."

"మరి మీరు ఏం చెప్పారు?" కుతూహలంగా అడిగింది.

"అది పెద్దవాళ్ళ మాట అని అమ్ముకి చెప్పాను."

అంటూ లైట్ స్విచ్ వైపు చెయ్యి చాపాడు.