Part 5 of 12 · 1 minఎలుక వాహనం, తెల్ల గొడుగు

మాట ఇచ్చిన శిరస్సుతో వినాయకుడు మళ్ళీ బతికిన తర్వాత, కొన్నాళ్ళ పాటు కైలాసం అన్ని లోకాల్లోకెల్లా అల్లరి ఎక్కువైన, ఆనందం ఎక్కువైన కొండ అయిపోయింది.

కొత్త బూట్లు వేసుకున్న పిల్లాడు పరిగెత్తుతూ వాటికి అలవాటు పడినట్టు, వినాయకుడు తన కొత్త ముఖానికి పరిగెత్తుతూనే అలవాటు పడ్డాడు. ఎక్కడ చూసినా పరుగే. వంటింట్లోంచి తొండంతో జిలేబీలు ఎత్తుకొచ్చేవాడు. మళ్ళీ అదే తొండంతో ఖాళీ పళ్ళెం మెల్లగా అక్కడే పెట్టేసేవాడు, ఎవరికీ తెలియకూడదని. కానీ అందరికీ తెలిసిపోయేది. నాన్నగారి ఏనుగు చర్మం శాలువా మడతల్లో దాక్కుని, శివుడి గణాల మీదకి "భౌ!" అని దూకేవాడు. మూడు కళ్ళున్న గణాలు, దంతాలున్న గణాలు కూడా భయపడినట్టు నటించి వెల్లకిలా పడిపోయేవి.

వాడి ప్రాణస్నేహితుడు కుంభోదరుడు అనే గణం. కుంభోదరుడు అంటే కుండ లాంటి పొట్ట ఉన్నవాడు. గుండ్రంగా, సరదాగా, ఎప్పుడూ ఆకలితో ఉండేవాడు. వీళ్ళిద్దరూ కలిస్తే, కోతుల గుంపు కంటే వేగంగా అరటిపండ్ల గంప ఖాళీ అయిపోయేది.

తెల్లని నంది మాత్రం ఇవన్నీ నచ్చనట్టు ముక్కు ఎగరేసేది. "మా రోజుల్లో, చిన్నపిల్లలు స్వామివారి నంది మీద కొండ ఎక్కినట్టు ఎక్కేవాళ్ళు కాదు," అనేది. అయినా వినాయకుడు ఎక్కేసేవాడు. నంది పెద్ద నిట్టూర్పు విడిచి, వాడిని వీపు మీద ఎక్కించుకుని ప్రాంగణం చుట్టూ మూడుసార్లు తిప్పేది.

ప్రతి సాయంత్రం వినాయకుడు అమ్మ ఒళ్ళో కూర్చునేవాడు. పార్వతీదేవి వాడి పెద్ద చెవులు దువ్వుతుంటే, వాడు ప్రశ్నలు అడిగేవాడు. చంద్రుడు నాన్న జుట్టులో ఎందుకు పడుకుంటాడు? నాన్న గొంతు నీలంగా ఎందుకుంది? గంగమ్మ నాన్న తల నుంచి బయటకి వచ్చాక ఎక్కడికి వెళ్తుంది? నక్షత్రాలకి అలసట వస్తుందా?

అమ్మ ప్రతి ప్రశ్నకీ జవాబు చెప్పేది. కొన్ని జవాబులకి ఒక సాయంత్రం మొత్తం పట్టేది.

కానీ కైలాసం మంచుకొండల కింద, పచ్చని బంగారు వరి పొలాల మధ్య, మట్టి గోడల పూరి గుడిసెల పల్లెల్లో, ఏదో ఒకటి ప్రపంచాన్ని తినేస్తోంది.

అలాంటి ఒక పల్లెలో గౌరి అనే చిన్న పాప ఉండేది. ఏడేళ్ళు. ఎర్ర రిబ్బన్లతో రెండు జడలు. పంట పండగ కోసం అమ్మతో కలిసి ఒక మధ్యాహ్నం అంతా పిండివంటలు చేసింది. గుండ్రని బంగారు రంగు లడ్డూలు. బెల్లం అంటుకున్న నువ్వుల ఉండలు. ఇంకా వేడిగా ఉన్న మెత్తని కుడుములు ఒక పళ్ళెం నిండా.

ఆ పళ్ళెం మీద గుడ్డ కప్పి, గదిలో పెట్టి, తలుపుకి తాళం వేశారు. తెల్లారి పండగ కదా.

తెల్లారేసరికి పళ్ళెం ఖాళీ.

ఒక్క పొడి కూడా మిగల్లేదు. గుడ్డకి చిన్న గుండ్రని చిల్లు. తలుపుకి తాళం అలానే ఉంది. గోడ మూలలో, నేల దగ్గర, ఎలుక దూరేంత చిన్న కన్నం.

గౌరి ఏడ్చేసింది. మళ్ళీ వండుదామని అమ్మ పెద్ద గాదెలోంచి బియ్యం తేవడానికి వెళ్ళింది. గాదె తెరవగానే చేతిలో దీపం జారిపడింది. గాదె ఖాళీ. పక్క గాదె కూడా ఖాళీ. ఊరిలో ప్రతి గాదె ఖాళీ.

"ఏదో పందికొక్కు," అన్నాడు గౌరి నాన్న.

"ఏ పందికొక్కూ ఒక గాదె మొత్తం తినలేదు," అంది నాయనమ్మ, చాలా మెల్లగా. "ఇది మూషికాసురుడి పని."

ఇప్పుడు మీరు అడగొచ్చు, ఈ మూషికాసురుడు ఎవరు అని.

వాడు ఒకప్పుడు మామూలు రాక్షసుడే. కానీ గొప్ప తపస్సు చేసి రెండు వరాలు సంపాదించాడు. మొదటిది, ఏ దేవుడు తయారుచేసిన ఆయుధమూ వాడిని చంపలేదు. రెండోది, వాడు తనకి ఇష్టం వచ్చినప్పుడు పెద్దగా, చిన్నగా మారగలడు. తాటిచెట్టంత రాక్షసుడిగా మారగలడు, నాగలి కర్రల్లాంటి పళ్ళు, కొరడా లాంటి తోకతో. లేదా ఏ గోడ సందులోంచైనా దూరిపోయే చిన్న బూడిద రంగు ఎలుకగా మారగలడు.

ఇంకా మూషికాసురుడికి ఎప్పుడూ, ఎప్పుడూ ఆకలే.

గాదెల్లో బియ్యం తిన్నాడు. పొలాల్లో జొన్నలు తిన్నాడు. గుళ్ళలోకి దూరి దేవుళ్ళ ముందు పెట్టిన నైవేద్యాలు తిన్నాడు. అడవుల్లో ఋషుల ఆశ్రమాల్లో నేతి దీపాలు నాకేశాడు, పవిత్రమైన అగ్నిహోత్రాలు ఆరిపోయేదాకా. ఊరి జనం కర్రలు పట్టుకుని వెంటపడితే, క్షణంలో పెద్దగా మారి వాళ్ళని కేకలు పెడుతూ నదిలోకి తరిమేవాడు. బోనులు పెడితే, ఎలుకగా మారి బోనులోంచే వెక్కిరించి, ఊచల సందులోంచి బయటకి నడిచి వెళ్ళిపోయేవాడు.

కొన్నాళ్ళకి ఋషులు చలికి వణుకుతూ, బక్కచిక్కి, కైలాసానికి వచ్చి శివుడి ముందు మోకరిల్లారు.

"మహాదేవా," అన్నారు, "నైవేద్యాలు దేవుళ్ళకి చేరకముందే దొంగిలించబడుతున్నాయి. నైవేద్యాలు అందకపోతే దేవతలు బలహీనపడతారు. దేవతలు బలహీనపడితే వానలు ఆగిపోతాయి. వానలు ఆగితే ప్రపంచమంతా ఆకలితో అలమటిస్తుంది. మూషికాసురుడు ఒక్కో గింజా తింటూ ప్రపంచాన్నే తినేస్తాడు."

శివుడు సగం మూసిన కళ్ళతో విన్నాడు. తర్వాత, అందరూ ఆశ్చర్యపోయేలా, మెట్ల మీద కుంభోదరుడితో అరటిపండు పంచుకుంటున్న గుండ్రని చిన్నోడి వైపు తిరిగాడు.

"వినాయకా," అన్నాడు. "ఆటల్లో గణాలని నడిపిస్తున్నావు కదా. నిజంగా నడిపిస్తావా?"

వినాయకుడి చెవులు నిటారుగా లేచాయి. కుంభోదరుడి చేతిలోంచి అరటిపండు జారిపడింది.

"నేనా, నాన్నా?"

"అమ్మ గుమ్మాన్ని స్వర్గలోకం మొత్తానికి అడ్డంగా కాపలా కాశావు," అన్నాడు శివుడు. "మూషికాసురుడు మూసిన తలుపుల్లోంచి దూరే దొంగ. గుమ్మాలకి కాపలాదారుడివైన నీ కంటే వాడిని ఆపడానికి ఇంకెవరు తగినవాళ్ళు?"

బయలుదేరే ముందు అమ్మ ఒకటి ఇచ్చింది. మెత్తని, బంగారు రంగు తాడు. వాడు నిద్రపోతుంటే వెలుగు దారాలతో తానే అల్లింది. "ఇది పాశం," అంది. "దీన్ని దేని మీదకి విసిరినా పట్టుకుంటుంది. నువ్వు చెప్పేదాకా వదలదు. దీన్ని ఏ దేవుడూ తయారుచేయలేదు. నేను చేశాను."

నాన్నగారు ఒక అంకుశం ఇచ్చారు. పిడి ఉన్న చిన్న వెండి కొక్కెం. మావటివాడు పెద్ద ఏనుగుని నడిపించడానికి వాడేది. "మనసు ఒక ఏనుగు లాంటిది," అన్నాడు శివుడు. "ఇష్టం వచ్చిన వైపు పరిగెడుతుంది. దాన్ని మెల్లగా నడిపించడం నేర్చుకుంటే, దేన్నైనా నడిపించగలవు."

అలా వినాయకుడు కొండ దిగాడు. పక్కన కుంభోదరుడు. వెనక డప్పులు, కర్రలు, మరీ ఎక్కువ సద్దిమూటలు పట్టుకుని కేరింతలు కొడుతూ గణాల గుంపు.

మూడో రోజు సాయంత్రానికి గౌరి వాళ్ళ ఊరు చేరారు. వీధులు ఖాళీ. తలుపులు మూసేసి ఉన్నాయి. ఊరి చివర, ఇంకా వరి మిగిలి ఉన్న ఆఖరి పొలాల్లో, గాలి కాని ఏదో శబ్దంతో కంకులు కదులుతున్నాయి.

"అదిగో," గుసగుసలాడాడు కుంభోదరుడు.

పొలం మధ్యలో, వరి కట్టలు కట్టలుగా మింగుతూ, పెద్ద రూపంలో మూషికాసురుడు నిలబడి ఉన్నాడు. బూడిద రంగు, గుడి రథం కంటే పెద్ద శరీరం. మీసాలు తాళ్ళంత లావు. కళ్ళు ఎర్రగా మండుతున్నాయి. ఒక్కసారి నమిలితే ఒక వరుస వరి మాయం.

పాటలు పాడేటప్పుడు చాలా ధైర్యంగా ఉండే గణాలు, ఒక్కసారిగా అందరూ కుంభోదరుడి వెనక్కి వెళ్ళి నిలబడ్డాయి.

వినాయకుడు ముందుకు అడుగు వేశాడు.

"ఆగు!" అని అరిచాడు. "ఈ పొలాలు ఈ ఊరి జనానివి!"

మూషికాసురుడు తిరిగి కిందకి చూశాడు. గుండ్రని పొట్ట, ఏనుగు తల ఉన్న ఒక చిన్న పిల్లాడు, చేతిలో బంగారు తాడు, చిన్న వెండి కొక్కెం. నోట్లోంచి వడ్లు రాలేంతగా పగలబడి నవ్వాడు.

"దేవుళ్ళు పంపింది ఇదా?" అని గర్జించాడు. "తొండం ఉన్న పసిపిల్లాడినా? ఇంటికి పో చిన్న ఏనుగూ, లేకపోతే నిన్ను కూడా తినేస్తా. నువ్వు తీపి రుచిగా ఉండేట్టున్నావు."

"పట్టుకోండి!" అని అరిచాడు వినాయకుడు.

గణాలు ఉరికాయి. అదే మొదటి తప్పు.

మూషికాసురుడు తోక ఊపాడు. ఢమాల్! ఇరవై గణాలు చెరువులో పడ్డాయి. తుమ్మాడు, ఇంకో పది గడ్డివాముల్లోకి దొర్లిపోయాయి. వినాయకుడు పాశం ఎత్తి పరిగెత్తి విసిరాడు. కానీ విసిరిన క్షణంలోనే రాక్షసుడు మాయం. బూడిద రంగు ఎలుకగా మారిపోయాడు. బంగారు తాడు బురదలో పడింది.

"ఎక్కడికి పోయాడు? ఎక్కడికి పోయాడు?" అని గణాలు గుండ్రంగా పరిగెడుతూ ఒకదాన్నొకటి ఢీ కొట్టుకున్నాయి.

చీకట్లోంచి ఎక్కడో చిన్న కీచుగొంతు నవ్వు వినిపించింది. మరుక్షణం వాళ్ళ వెనక మళ్ళీ పెద్ద రాక్షసుడు. కుంభోదరుడి చేతిలోంచి సద్దిమూట లాక్కుని ఒక్క గుటకలో మింగేశాడు.

"నా అన్నం!" అని ఏడ్చాడు కుంభోదరుడు.

రాత్రంతా అలానే జరిగింది. పెద్ద, చిన్న, పెద్ద, చిన్న. చుట్టుముడితే ఎలుకై కాళ్ళ సందుల్లోంచి జారిపోయాడు. ఎలుక వెంటపడితే రాక్షసుడై అందరినీ పడగొట్టాడు. తెల్లవారేసరికి గణాలకి ఒళ్ళంతా బురద, దెబ్బలు. కుంభోదరుడు ఆకలితో నీరసం. వినాయకుడు రెండు పొలాల మధ్య గట్టు మీద, గడ్డం చేతుల్లో పెట్టుకుని కూర్చున్నాడు.

అప్పుడే ఎవరో వాడి పంచె లాగారు.

గౌరి. రిబ్బన్లు వంకరగా ఉన్నాయి. ఏడ్చి ఏడ్చి కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి.

"దొంగని పట్టుకోవడానికి వచ్చిన దేవుడివి నువ్వేనా?" అని అడిగింది.

"ప్రయత్నిస్తున్నాను," అన్నాడు వినాయకుడు. "అంత బాగా చేయట్లేదు."

గౌరి కాసేపు వాడినే చూసింది. తర్వాత అంది, "మా అమ్మ చేసిన కుడుములు నీ కోసమే, తెలుసా? పండగకి. వాడు తినేశాడు."

వినాయకుడి ముఖంలో ఏదో మారింది. ఆ దొంగ బియ్యం మాత్రమే తినలేదు. ఒక చిన్న పాప పండగని తినేశాడు. ప్రేమతో చేసిన నైవేద్యాన్ని తినేశాడు.

"గౌరీ," అన్నాడు మెల్లగా, "మీ అమ్మ ఇంకొక్క లడ్డూ చేయగలదా? ఒక్కటే? ఇంతవరకు చేసిన వాటిలో అన్నిటికంటే పెద్దది, తియ్యనిది, ఘుమఘుమలాడేది?"

గౌరి ముఖం చిట్లించింది. "బియ్యం లేవు. బెల్లం కొంచెమే ఉంది."

"కొంచెం చాలు," అన్నాడు వినాయకుడు. "ఒక్కటే."

ఆ సాయంత్రం, ఖాళీ కళ్ళం మధ్యలో, అరిటాకు మీద గౌరి ఒక్క లడ్డూ పెట్టింది. గుండ్రంగా, బంగారు రంగులో, నెయ్యి, యాలకులు, వేయించిన నువ్వుల వాసనతో. ఆ వాసన సాయంత్రం గాలితో ఊరంతా వ్యాపించింది.

తర్వాత అందరూ దాక్కున్నారు. గణాలు గడ్డివాముల్లో. కుంభోదరుడు బావి వెనక, లడ్డూ వైపు చూడకూడదని చాలా కష్టపడుతూ. వినాయకుడు మాత్రం దాక్కోలేదు. చింతచెట్టు నీడలో కదలకుండా కూర్చుని, కళ్ళు మూసుకుని, ఏనుగు మాత్రమే చేయగలిగిన పని చేశాడు.

విన్నాడు.

వినాయకుడికి అంత పెద్ద చెవులు ఎందుకో ఊహించగలరా?

చెరువులో కప్పల బెకబెకలు విన్నాడు. గడ్డిలో కీచురాళ్ళ రొద విన్నాడు. బావి వెనక కుంభోదరుడి పొట్టలో గుడగుడ విన్నాడు. ఆ శబ్దాలన్నిటి కింద, వినిపించింది. నాలుగు చిన్ని కాళ్ళ టకటక. నేలని తాకే మీసాల సరసర. లడ్డూని వదలలేని ముక్కు బుస్ బుస్ బుస్.

కళ్ళం నేల పగులులోంచి ఒక బూడిద రంగు ఎలుక బయటకి జారింది.

అరిటాకు వైపు పాకింది. ఆగింది. చుట్టూ చూసింది. ఏదీ కదలలేదు. ఇంకా దగ్గరగా వచ్చింది. నోరు తెరిచింది. సరిగ్గా అప్పుడు వినాయకుడు కళ్ళు తెరిచి పాశం విసిరాడు.

బంగారు తాడు తోకచుక్కలా చీకట్లో ఎగిరి ఎలుక మీద పడింది.

కీచ్! తాడు తెంచడానికి మూషికాసురుడు గర్జిస్తూ ఒక్కసారిగా పెద్ద రూపంలోకి ఉబ్బాడు. కానీ పాశం కూడా వాడితో పాటే పెరిగింది. జారిపోవడానికి ఎలుకగా కుంచించుకుపోయాడు. పాశం కూడా కుంచించుకుపోయింది. పెద్దగా. చిన్నగా. చింతచెట్టంత పెద్దగా, బియ్యపు గింజంత చిన్నగా. తాడుని కొరికాడు, గీరాడు, దుమ్ములో దొర్లాడు. తాడు ఇంకా గట్టిగా బిగుసుకుంది.

"నా వరం!" అని అరిచాడు. "ఏ దేవుడు చేసిన ఆయుధమూ నన్ను పట్టలేదు!"

"దీన్ని ఏ దేవుడూ చేయలేదు," అన్నాడు వినాయకుడు, వాడి వైపు నడుస్తూ. "మా అమ్మ చేసింది."

రాక్షసుడు నోరు తెరుచుకుని వాడి మీదకి దూకాడు. వినాయకుడు వెనక్కి తగ్గలేదు. నాన్నగారు ఇచ్చిన చిన్న వెండి అంకుశాన్ని ఎత్తి, దారి తప్పిన అడవి ఏనుగుని మావటివాడు తాకినట్టు, మూషికాసురుడి తల మీద చాలా మెల్లగా ఆనించాడు.

వెంటనే రాక్షసుడిలోని కోపమంతా పోయింది.

పగిలిన కుండలోంచి నీళ్ళు కారిపోయినట్టు కారిపోయింది. కళ్ళలో ఎరుపు పోయింది. పెద్ద ఛాతీ ఎగిసిపడింది. కళ్ళం మీద కూలబడ్డాడు. ఇప్పుడు వాడు బంగారు తాడులో చిక్కుకున్న, బాగా అలసిపోయిన, బాగా భయపడిన ఒక పెద్ద ఎలుక మాత్రమే.

గణాలు కర్రలు ఎత్తుకుని గడ్డివాముల్లోంచి బయటకి వచ్చాయి. "చంపేయ్ వినాయకా!" అని అరిచాయి. "చంపేయ్!"

వినాయకుడు చెయ్యి ఎత్తి ఆపాడు.

మూషికాసురుడు తడి కళ్ళతో పైకి చూశాడు. "నన్ను వదిలేయ్," గుసగుసలాడాడు. "నేను తినాలనుకున్నాను, అంతే. నాకు ఎప్పుడూ ఆకలే. ఎప్పుడూ. గుర్తున్నప్పటి నుంచీ."

వినాయకుడు దుమ్ములో వాడి పక్కన కూర్చున్నాడు, ఇద్దరి కళ్ళూ సమానంగా ఉండేలా.

"నాకూ ఎప్పుడూ ఆకలే," అన్నాడు, తన గుండ్రని పొట్ట తట్టుకుంటూ. "ఎవరినైనా అడుగు. ఆకలేయడం తప్పు కాదు. కానీ నువ్వు అందరి దగ్గరా అంతా లాక్కున్నావు. ఒక చిన్న పాప పండగకి కూడా ఏమీ మిగల్చలేదు. అది తప్పు."

ఎలుక తల దించుకుంది.

"అందుకే ఇలా చేద్దాం," అన్నాడు వినాయకుడు. "నిన్ను చంపను. కానీ నువ్వు ప్రపంచాన్ని తినడం ఆపాలి. బదులుగా నాతో రావాలి. నేను ఎక్కడికి వెళ్ళినా నన్ను మోయాలి. జనం నాకు తిండి పెట్టినప్పుడల్లా, పెడతారు, మాట ఇస్తున్నాను పెడతారు, అప్పుడు నాతో పంచుకోవాలి. నీకు ఇంకెప్పుడూ ఆకలి వేయదు. ఇంకెప్పుడూ దొంగతనం చేయాల్సిన పని ఉండదు."

రాక్షసుడు నోరు తెరుచుకుని చూశాడు. జీవితంలో ఎవరూ వాడికి ఏమీ ఇస్తానని అనలేదు. అందరూ చంపాలనే చూశారు.

"నీ తిండిలో నాకు వాటా ఇస్తావా?" అని అడిగాడు.

"ప్రతి లడ్డూలో సగం," అన్నాడు వినాయకుడు. కాసేపు ఆలోచించాడు. "సరే. ప్రతి లడ్డూలో మంచి ముక్క."

బావి వెనక కుంభోదరుడు చిన్నగా, బాధగా మూలిగాడు.

మూషికాసురుడు తల నేలకి ఆనించి నమస్కరించాడు. "అయితే నిన్ను మోస్తాను స్వామీ," అన్నాడు. "లోకాలు ఉన్నంత కాలం."

బంగారు పాశం దానంతట అదే వదులై వినాయకుడి చేతిలోకి జారింది. రాక్షసుడు ఆఖరిసారి రూపం మార్చుకున్నాడు. రాక్షసుడిగా కాదు, చిన్న ఎలుకగా కాదు. నల్లని మెరిసే కళ్ళు, చక్కని గులాబీ రంగు చెవులు ఉన్న, ఒక చిన్న దేవుడు ఎక్కేంత పెద్ద, నున్నని వెండి బూడిద రంగు ఎలుకగా మారాడు.

చూడటానికి వచ్చిన ఋషులు వాడికి కొత్త పేరు పెట్టారు: మూషికం. వినాయకుడికి కూడా కొత్త పేరు పెట్టారు: మూషిక వాహనుడు, ఎలుకని వాహనంగా చేసుకున్నవాడు.

ఇక మొదటి సవారీ.

వినాయకుడు మూషికం వీపు మీద ఎక్కాడు. మూషికం కాళ్ళు వణికాయి. మీసాలు అదిరాయి. కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

"స్వామీ," అని ఊపిరి బిగబట్టాడు, "అడుగుతున్నందుకు క్షమించు. అసలు నువ్వు ఏం తింటున్నావు?"

"అన్నీ," అన్నాడు వినాయకుడు సంతోషంగా.

మూషికం ఒక అడుగు వేసి ఎడమవైపు ఊగింది. ఇంకో అడుగు వేసి కుడివైపు ఊగింది. గణాలు ఊపిరి బిగబట్టాయి. తర్వాత నిలదొక్కుకుంది. ముక్కు గర్వంగా ఎత్తి, కళ్ళం చుట్టూ చక్కని గుండ్రంగా తిరిగింది. ఆశ్చర్యంతో ఇళ్ళలోంచి బయటకి వచ్చిన ఊరు ఊరంతా చప్పట్లు కొట్టింది.

గౌరి నవ్వీ నవ్వీ కింద కూర్చుండిపోయింది.

ఒక ఋషి దగ్గర చదువుకునే చిన్న శిష్యుడు గురువుగారి ఉత్తరీయం కొస లాగాడు. "గురువుగారూ, నాకు అర్థం కావట్లేదు," గుసగుసలాడాడు. "దేవుళ్ళు సింహాలు, గరుడుడు, నెమళ్ళ మీద ఎక్కుతారు. అందరికంటే తెలివైన దేవుడు అందరికంటే చిన్న జంతువు మీద ఎందుకు ఎక్కాలి?"

ముసలి ఋషి నవ్వాడు. "ఎందుకంటే ఎలుక అంటే కోరిక," అన్నాడు. "అది ప్రతిదాంట్లోకీ దూరుతుంది. ప్రతిదాన్నీ కొరుకుతుంది. దానికి ఎప్పుడూ కడుపు నిండదు. వినాయకుడు దాన్ని చంపలేదు. దాని మీద కూర్చుని, ఎక్కడికి వెళ్ళాలో చెప్తాడు. రహస్యం అంతా అదే."

ఆయన మాట్లాడుతుండగానే ఊరి మీద ఆకాశం వెలిగిపోయింది.

స్వర్గంలోని దేవతలు మెరిసే రథాల్లో ఈ విజయాన్ని గౌరవించడానికి కిందకి దిగి వచ్చారు. ఇంద్రుడు, అగ్నిదేవుడు, వరుణుడు, వాయుదేవుడు వచ్చారు. కానుకలు తెచ్చారు. పూలమాలలు, పట్టుబట్టలు, ఎనిమిదేళ్ళ పిల్లాడికి మరీ పెద్దదైన ఒక కిరీటం. కానీ వినాయకుడికి అన్నిటికంటే నచ్చిన కానుకని నలుగురు దేవతలు కలిసి మోసుకొచ్చారు.

అది తెల్ల గొడుగు. ఛత్రం. బంగారు పిడి, అంచుల నిండా చిన్ని ముత్యాల జాలర్లు. గాలికి ముత్యాలు మెల్లగా గలగలమంటున్నాయి.

"భూలోకంలో రాజ్యాల్లో," అన్నాడు ఇంద్రుడు, "నిజమైన రాజు మాత్రమే తెల్ల గొడుగు కింద నడవచ్చు. దాని అర్థం: ఇతను కాపాడతాడు. తన కింద తలదాచుకున్న అందరికీ నీడనిస్తాడు." దేవతలు ఆ గొడుగుని వినాయకుడి తల మీద పట్టారు.

గౌరి గొడుగు వైపు, దాని కింద ఉన్న గుండ్రని చిన్న దేవుడి వైపు చూసింది. "అంటే మా ఊరిని నువ్వు కాపాడతావా?" అని అడిగింది.

"అంటే," అన్నాడు వినాయకుడు, "వచ్చే ఏడాది మీ అమ్మ మళ్ళీ కుడుములు చేస్తుంది, ఎవరూ దొంగిలించరు." వంగి చెవిలో చెప్పాడు, "నేను వచ్చి ఒకటి తింటాను."

తర్వాత కైలాసానికి పొడవైన దారిలో ఇంటికి బయలుదేరాడు. పెద్ద ఎలుక మీద చిన్న దేవుడు. ఒక భుజం మీద బంగారు పాశం, చేతిలో వెండి అంకుశం, తల మీద ముత్యాల జాలర్ల తెల్ల గొడుగు. కుంభోదరుడు ఇంకా తన సద్దిమూట గురించి గొణుగుతూనే ఉన్నాడు. ఊరి పిల్లలు మంచు మొదలయ్యే దాకా పాటలు పాడుతూ పక్కనే పరిగెత్తారు.

పార్వతీదేవి భవనం గుమ్మం దగ్గర ఎదురుచూస్తోంది. గొడుగు వైపు చూసింది. ఎలుక వైపు చూసింది. దుమ్ము కొట్టుకుపోయి, ఒక చెవి నుంచి ఇంకో పెద్ద చెవి దాకా నవ్వుతున్న కొడుకు వైపు చూసింది.

"దొంగని పట్టుకురమ్మని పంపితే," అంది, "వాడిని పెంపుడు జంతువుగా ఇంటికి తెచ్చావా?"

"పెంపుడు జంతువు కాదమ్మా," అన్నాడు వినాయకుడు. "మన కుటుంబం."

మూషికం ముక్కు మెట్టుకి తగిలేంతగా వంగి నమస్కరించింది.

పార్వతీదేవి కళ్ళలో నీళ్ళు వచ్చేదాకా నవ్వింది. కానీ ప్రాంగణంలోంచి చూస్తున్న శివుడు నవ్వలేదు. లడ్డూతో రాక్షసుడిని పట్టుకుని, తర్వాత క్షమించిన పెద్ద కొడుకుని ఆలోచనగా చూస్తున్నాడు. శివుడి పక్కనే, ఆరు ముఖాలు, చేతిలో బల్లెం ఉన్న ఒక సన్నని పిల్లాడు కూడా ఆ గొడుగునే చూస్తున్నాడు, తన పన్నెండు కళ్ళతో.

గణాలకి ఇప్పుడు ఒక విజయం పండగ చేసుకోవాలి. కానీ త్వరలోనే వాళ్ళు ఒక ప్రశ్నకి జవాబు చెప్పాల్సి వస్తుంది: శివుడి ఇద్దరు కొడుకుల్లో ఎవరు తమని నడిపించాలి?